{ربّنا إنّي اسكنتُ من ذرّيّتي بوادٍ غير ذي زرعٍ عندَبيتك المحرّم لِيقيمُوا الصلاةَ فاجعل افئدةً من الناس تَهوى إليهم وارزُقهم من الثمرات لعلّهم يشكرون؛ } (٥٥)

پروردگارا! من بعضى از فرزندانم را در سرزمين بى آب و علفى در كنار خانه‌اى كه حرم توست، ساكن ساختم تا نماز را بر پاسازند؛ تو دلهاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز و از ثمرات به آنها روزى ده ؛ شايد آنان شكر تو را به جاى آورند.

و خداوند هم دعاى حضرت ابراهيم را مستجاب كرده مى‌فرمايد:

{وقالوا إن نّتّبع الهُدى معك نتخطّف من أرضنا أولم نمكّن لهم حرماً آمناً يجبى إليه ثمرات كلِّ شيٍء رزقاً من لدنّا و لكنّ أكثرهم لايعلمون؛ } (٥٦)

آنها گفتند: ما اگر هدايت را همراه تو پذيرا شويم، ما را از سرزمينمان مى‌ربانيد آيا ما حرم امنى را در اختيار آنها قرار نداديم كه ثمرات هر چيزى به سوى آن آورده مى‌شود؟! رزقى است از جانب ما؛ ولى بيشتر آنان نمى‌دانند.

بنابراين نيازى نيست كه به خاطر ازدياد روزى اهل مكه، از سنت نبوى منع شود. سوگند به خداوند كه اين بهانه‌ها، دگرگونى و تبديل شريعت و ممانعت از مناسكى را كه خداوند آن را تشريع و پيامبرش آن را به مردم ابلاغ كرده، توجيه نمى‌كند و صاحب شريعت به مصالح مسلمانان و مصالح خادمان و ساكنان مكه، آشناتر است.

خليفه دوم به قدرى از متعه حج منع كرد كه روزى در يكى از خطبه هايش گفت:

دو متعه وجود دارد كه در دوره رسول خدا(ص) مشروع بود ولى من از آنها نهى و بر آنها مجازات مى‌كنم: متعه حج و متعه زنان [ازدواج موقت] .

و در روايتى كه جصّاص نقل كرده چنين آمده:

(٥٥) ابراهيم، آيه ٣٧.
(٥٦) القصص، آيه ٥٧.