فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥١ - متعه حج در كتاب و سنّت آیت الله جعفر سبحانى
اگر اين مطلب را پيش از اين گفته بودم، اينك هر كسى كه آن را انجام مىداد، سنگسار مىكردم.
و در روايت ديگرى آمده:
من از آن دو، يعنى متعه حج و متعه زنان، نهى و كسى را كه آنها را انجام دهد مجازات مىكنم. (٥٧)
عثمان نيز شيوه خليفه قبل از خود را در بدعتهايش نسبت به مناسك حج، دنبال كرد و از جمع كردن بين عمره و حج نهى كرد. ابن حزم روايت كرده است كه:
وقتى عثمان بن عفان شنيد كه مردى پس از عمره از احرام خارج شده و دوباره براى حج احرام بسته است، گفت: فردى را كه احرام بسته بياوريد، وقتى او را آوردند، او را تازيانه زد و سرش را تراشيد. (٥٨)
صحابه و تحريم متعه حج
گروهى از صحابه، تحريم متعه حج را توسط خليفه، به شدت محكوم كردند كه از برخى از آنان ياد مىكنيم:
١. امام على بن ابى طالب
امام اميرالمؤمنين(ع) به شدت با بدعت هايى كه در شريعت صورت مىگرفت مبارزه مىكرد و به نهى كنندگان ـ هر چند داراى قدرت و شوكت باشند ـ اهميتى نمىداد:
أ: بخارى از مروان بن حكم نقل كرده كه:
عثمان و على(ع) را ديدم كه عثمان از متعهـو جمع بين عمره و حج، نهى مىكرد. چون على(ع) اين صحنه را ديد، خود براى عمره و حج احرام بست و گفت من با سخن هيچ كس، سنت پيامبر(ص) را رها نمىكنم. (٥٩)
(٥٧) البيان و التبيين، ج٢، ص١٩٣؛ احكام القرآن، ج١، ص٢٩٠ـ ٢٩٣؛ الجامع لأحكام القرآن، ج٢، ص٢٦١؛ زاد المعاد، ج٢، ص١٨٤، چ مصر.
(٥٨) المحلّى، ج٧، ص١٠٧، انتشارات دارالآفاق الجديدة، بيروت.
(٥٩) صحيح بخارى، ج٤، ص١٤٢، باب التمتّع والإفراد و الإقِران بالحجّ.