هرگز از كسانى كه به آنها نسبت داده شده، صحيح نيست، و يا اگر صحيح باشند، از كسانى صادر شده كه معصوم نيستند و در نتيجه نمى‌توانند با نصوصى كه از معصوم صادر شده معارضه كنند. (٧٨)

در صحيح مسلم و بخارى وغير آنها از سراقه بن مالك روايت شده كه از رسول خدا(ص) مى‌پرسد:

آيا اين متعه‌اى كه انجام داديم، اختصاص به امسال داشت يا براى هميشه است؟ حضرت فرمود: نه، بلكه براى هميشه هميشه است.

در روايت صحيح ديگرى از سراقه نقل شده است:

رسول خدا(ص) در خطابه‌اى فرمود: آگاه باشيد كه عمره، تا روز قيامت به حج ملحق شده است. (٧٩)

پيشتر گفتيم كه بخارى نقل كرده كه قبل از اسلام، انجام عمره در ماههاى حج از بزرگترين گناهان محسوب مى‌شده است. اما پيامبر اكرم(ص) به دستور خداوند و در جهت بازگرداندن سنت ابراهيمى به صحنه جامعه به پاخاست و چهار عمره انجام‌داد كه همگى در ماههاى حج بود.

٣. نسبت تحريم متعه حج به پيامبر(ص) و فراموشى صحابه

پيش از اين از ميزان صحت دو توجيه قبلى و دورى آنها از نصوصى كه در اين زمينه وارد شده است سخن گفتيم. اينك به ديدگاهى كه معاوية بن ابى سفيان در اين زمينه دارد مى‌پردازيم. وى نهى از جمع كردن عمره و حج را به پيامبر(ص) نسبت داده است؛ و چون با انكار اصحاب پيامبر(ص) مواجه مى‌شود، آنها را متهم به فراموشى مى‌كند.

ابو داوود از معاوية بن ابى سفيان نقل كرده كه به اصحاب پيامبر(ص) گفته است:

آيا مى‌دانيد كه رسول خدا(ص) از چنين و چنان و از سوار شدن بر پوست پلنگ

(٧٨) زاد المعاد، ج١، ص٢٠٧.
(٧٩) مسند احمد، ج٤، ص١٧٥؛ سنن بيهقى، ج٤، ص٣٥٢.