يعنى كسى كه به مكه مى‌آيد جز حج وظيفه ديگرى ندارد و عمره بايد در سال آينده انجام شود. به دليل اين كه نهى كننده يا دوست ندارد بين اين دو عمل، با زنان آميزش شود و يا اين كه زائران خانه خدا در تمامى ماهها به سمت مكه مكرمه حركت كنند.

٢. اختصاص داشتن متعه حج به صحابه

در فقه اسلامى بابى تحت عنوان «خصائص النبىّ(ص)»؛ يعنى باب امور و احكامى كه به پيامبر(ص) اختصاص دارد، مى‌توان يافت. علامه حلى تمامى اين ويژگى‌ها را در كتاب «تذكرة الفقهاء» در اوايل كتاب نكاح ذكر كرده است. اما گوش دهر چيزى به نام ويژگى‌هاى صحابه و اين كه آنها هم مانند پيامبر(ص) احكام خاصى داشته باشند، نشنيده است. اين در حالى است كه حكمى كه پيامبر(ص) بيان كرده است نسبت به تمامى مسلمانان، از اوّل تا به آخر، يكسان است؛ و حلال او تا روز قيامت حلال و حرامش تا روز قيامت حرام است.

اما از آنجا كه تحريم متعه حج و منع از جمع كردن بين حج و عمره با قرآن و سنت قطعى در تضاد است، برخى كوشش كرده‌اند كه آن را به گونه‌اى توجيه كنند و بگويند: جمع بين حج و عمره از ويژگى‌هاى اصحاب پيامبر(ص) است و حتى بر طبق نقل مسلم، آن را به ابوذر نسبت داده‌اند. مسلم از ابوذر روايت كرده است كه:

متعه حج به اصحاب محمد(ص) اختصاص داشته است. (٧٦)

و در روايت ديگرى چنين آمده است:

دو متعه وجود دارد كه براى كسى جز ما نيست: متعه حج و متعه زنان. (٧٧)

اين گروه، ديدگاه فوق را به وسيله برخى احاديث هم مورد تأييد قرار داده‌اند. احاديثى كه ابن قيم جوزيه در باره آنها گفته است:

رواياتى كه بر اختصاص متعه حج به صحابه دلالت دارند يا باطلند و صدورشان

(٧٦) الجمع بين الصحيحين، ج١، ص٢٧١، شماره٣٦٨.
(٧٧) همان.