«بر شما باد كه تقواى الهى را پيشه كنيد و در حفظ عهدها و شناخت حقوق صاحبان حق و حسن معامله و استحكام الفت بين خود و ديگر هم وطنان در منافع ملّى [و نيز اتقان دوستى] خود با دينداران اديان ديگر به اوامر الهى ملزم و پايبند باشيد». (٥١)

٨. قلمرو دين و شريعت

او دين را دو سويه مى‌نگرد و سعادت دنيا و آخرت را در دين مى‌بيند. نه آخرت گرايى را در گرو دنيا ستيزى مى‌داند و نه دنيا گرايى را وامدار آخرت گريزى مى‌پندارد.

رشيد رضا از شاگردان مكتب سيد مى‌گويد:

«اسلام، روحانى و اخروى فقط نيست بلكه دينى است، روحانى جسمانى، اخروى دنيوى كه از مقاصد آن، هدايت انسان به سمت سيادت در زمين تا انسان در برقرار كردن محبت و عدل خليفة اللّه‌ باشد. (٥٢)

سيد، انحصار سعادت دنيا و آخرت را در اسلام اين گونه به رشته تحرير در مى‌آورد:

«... لم تكن وجهته كوجهة سائر الاديان إلى الآخرة فقط و لكن مع ذلك أتى بما فيه مصلحة العباد في دنياهم و ما يكسبهم السعادة في الدنيا، و النعيم في الآخرة و هو المعبّر عنه في الاصطلاح الشرعي بسعادة الدارين...»؛ (٥٣)

«نگاه دين اسلام مانند ساير اديان نيست كه فقط به آخرت نظاره كند؛ بلكه علاوه

(٥٠) العروة الوثقى، ص١٠٨ و ١٠٩.
(٥١) همان، ص١١٠.
(٥٢) العروة الوثقى، ص٢٨.
(٥٣) همان، ص٧٣.