بهترين را برگزيند، آن حضرت فرمود: اين انتخاب نيز همچون حكومت است و ستم در آن مانند ستم كردن در حكومت است، معلّم خود را آگاه كنيد كه اگر شما را براى ادب كردن بيش از سه ضربه بزند، قصاص خواهد شد».

سند اين روايت معتبر است، از اين رو برخى از فقيهان براساس آن فتوا داده‌اند كه معلم در مقام تأديب، حق زدن بيش از سه ضربه به شاگردانش را ندارد. (٨٦)اما در دلالت آن بر مشروعيت قصاص در زدن، اين احتمال وجود دارد كه شايد مقصود از قصاص در اين روايت و همچنين روايت گذشته، مجازات و قصاص اخروى باشد.

بر اين اساس دلالتى بر مشروعيت اجراى قانون قصاص در زدن نخواهد داشت.

٦. در خبرى آمده است:

«امام زين العابدين(ع) بنده‌اى داشت كه او را بر اداره اموالى از خود گماشته بود. روزى آن حضرت براى سركشى آمده بود كه آگاه شد اموالش به جهت كوتاهى آن بنده خسارت فراوان ديده است. از اين واقعه سخت ناراحت شد و با تازيانه‌اى كه در دست داشت، بنده‌اش را كتك زد، ولى پس از آن از كار خود پشيمان شد و چون به خانه رسيد، در پى او فرستاد. بنده وقتى بر آن حضرت وارد شد، سخت وحشت زده بود و گمان مى‌كرد كه آن حضرت مى‌خواهد او را مجازات كند. امام(ع) تازيانه‌اى را به سوى او بُرد و فرمود: در مورد تو كارى كردم كه تاكنون از من سر نزده بود و آن لغزش و خطايى بود، اينك اين تازيانه را بگير و قصاص كن. بنده گفت: مولاى من، به خدا سوگند گمان مى‌كردم كه مى‌خواهيد مجازاتم كنيد و من سزاوار مجازات هستم، پس چگونه من شما را قصاص كنم؟!

امام(ع) فرمود: بايد قصاص كنى، گفت: پناه بر خدا، بر شما باكى نيست و خطايى از شما سر نزده است، امام پيوسته اصرار مى‌كرد و او نيز با احترام فراوان خوددارى مى‌نمود تا اين كه آن حضرت ديد كه او به هيچ وجه قصاص

(٨٦) مبانى تكملة المنهاج، ج١، ص٣٤١.