٢. برخى ديگر گفته‌اند پيامبر(ص) در آن سال حج اِفراد انجام داد و در آن سال عمره نكرد. اين گروه براى نظريه خود به روايت عايشه در صحيح بخارى و صحيح مسلم مبنى بر اين كه رسول خدا(ص) براى حج احرام بست، استناد كرده‌اند.

٣. برخى ديگر گفته‌اند پيامبر(ص) در آن سال حج تمتّع انجام داد به اين صورت كه پس از آن كه از احرام عمره خارج شد، در روز ترويه و به همراه قربانى براى حج، احرام بست.

٤. برخى ديگر گفته‌اند پيامبر(ص) در آن سال حج تمتّع انجام داد و پس از انجام عمره به دليل اين كه با خود قربانى آورده بود، از احرام خارج نشد.

اينها اقوالى بود كه ابن قيم جوزيه آنها را آورده است و در بيان ادله قايلان اين اقوال و نقد آنها مفصلاً سخن گفته است. (٩٦)ما آنچه را كه مطابق روايات امامان اهل بيت(ع) درست است، به محل خودش موكول مى‌كنيم اما به همين مقدار بسنده مى‌كنيم كه صاحب حدايق بر اين نظريه كه پيامبر(ص) در آن سال حج تمتّع را انجام نداد چنين استدلال كرده كه پيامبر(ص) فرمود:

لواستقبلت من امرى ما استدبرت لم سقت الهدي؛ (٩٧)

اگر آنچه را كه با آن مواجه شده‌ام بار ديگر پيش آيد، به همراه خود قربانى نمى‌آورم.

{إنّ في ذلك لذكرى لمن كان له قلبٌ أوأَ لقى السمعَ و هو شهيد. } (٩٨)

(٩٦) ر.ك: زاد المعاد، ج١، ص٢٢٢ ـ ٢٣٢.
(٩٧) الحدائق الناضرة، ج١٤، ص٣١٣.
(٩٨) ق، آيه ٣٧.