از اين جهت ، مى توان آرزوها را به «سراب» تشبيه كرد ؛ سرابى كه انسان را به دنبال خويش مى كشاند و در پايان ، وى را تشنه تر از قبل و نااميد و خسته رها مى كند . امام على عليه السلام مى فرمايد:

.الأَمَلُ كَالسَّرابِ ، يَغَرُّ مَن رَآهُ ويُخلِفُ مَن رَجاهُ . [١]

.آرزو مثل سراب است ؛ كسى را كه به آن نگاه كند ، مى فريبد و كسى را كه به آن اميد بندد ، نااميد مى سازد .

بديهى است چنين پديده اى ، موجب تلخ كامى و آزردگى روحى مى گردد و در نتيجه رضايت از زندگى را به مخاطره مى اندازد . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.مَن أمَّلَ الرَّيَّ مِنَ السَّرابِ ، خابَ أمَلُهُ وماتَ بِعَطَشِهِ . [٢]

.هركس از سراب ، آرزوى سيراب شدن داشته باشد ، آرزويش نااميد مى شود و با تشنگى مى ميرد .

.و در كلام ديگرى مى فرمايد: مَن سَعى في طَلَبِ السَّرابِ طالَ تَعَبُهُ وكَثُرَ عَطَشُهُ . [٣]

.هركه در پى سراب روان شود ، زحمت او طولانى گردد و تشنگى اش افزون شود .

و پر واضح است كه هر چه بر ميزان «آرزوها» افزوده شود، انسان به زحمات و سختى هاى بيشترى دچار مى گردد. چنانچه اميرمؤمنان عليه السلام نيز به اين واقعيت نيز اشاره كرده اند:

[١] غرر الحكم ، ح٧٢٠٧ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٥٧ .[٢] غرر الحكم ، ح٢٣٧٤ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٢٥ .[٣] غرر الحكم ، ح٢٣٧٥ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٢٥ .