.آيا شما را از بزرگ ترين حسرت ها آگاه كنم؟ كسى كه درهم به درهم و قيراط به قيراط جمع مى كند ، سپس مى ميرد و ديگرى آن را به ارث مى برد و آن را در مسير حق قرار مى دهد و حال آن كه او آن را از مصرف در راه حق ، امساك كرده بود .

آيا داشتن چنين مالى مى تواند نشانه خوش بختى باشد؟ و آيا نداشتن آن ، نشانه نگون بختى است؟ آيا احساس نارضايتى از نداشتن چنين اموالى مى تواند منطقى و خردمندانه باشد؟ امام على عليه السلام واقعيت امر را اين گونه بيان نموده است :

.يَابنَ آدَمَ ! ما كَسَبتَ فَوقَ قوتِكَ فَأَنتَ فيهِ خازِنٌ لغَيرِكَ. [٢]

.اى فرزند آدم ! آنچه را كه بيش از مصرفت به دست آورده اى، خزانه دار آن براى ديگرى هستى .

به راستى ، توجّه به اين واقعيت ، فشار روانى را كاهش و به انسان آرامش مى دهد و آرزوهاى دور و دراز را از بين مى برد و انسان را نسبت به آنچه خداوند روزى اش كرده ، قانع و راضى مى گرداند . امام على عليه السلام از راه همين آگاهى دهى ، برخى افراد را كه به خاطر سختى زندگى ، دچار فشار روانى شده بودند ، درمان مى كرد . روزى كسى خدمت حضرت رسيد و از فقر و محروميت خود شكايت كرد . حضرت به وى فرمود :

.اِعلَم أنَّ كُلَّ شَيءٍ تُصيبُهُ مِنَ الدُّنيا فَوقَ قوتِكَ ، فَإِنَّما أنتَ فيهِ خازِنٌ لِغَيرِكَ . [٣]

.به تحقيق بدان هر آنچه را كه بيش از مصرفت از دنيا به دست آورى، همانا خزانه دار آن براى ديگرى هستى .

[١] الزهد ، ابن مبارك ، ص٣٨ .[٢] نهج البلاغة ، حكمت ١٩٢ ؛ خصائص الأئمّة ، ص١١٢ .[٣] الخصال ، ج١، ص١٦ ؛ روضة الواعظين ، ص٤٦٨ .