ناملايمات خانه غير دائمى و خانه اى كه ملك شخصى انسان نباشد نيز چندان بى تاب كننده نيست. خانه دائمى و ملكى ، بايد بى عيب و نقص و توأم با شادى و سرور باشد. كسانى از ناملايمات دنيا رنجور مى شوند كه آن را خانه خود و منزلگاه هميشگى شان پنداشته اند و از اين واقعيت ، غافل اند كه خانه دنيا موقّتى است و ما هيچ مالكيتى نسبت به آن نداريم. كسانى كه به اين واقعيت توجّه دارند، در برابر سختى هاى آن ، بردبار و مقاوم مى شوند. به همين جهت ، امام كاظم عليه السلام مى فرمايد :

.كُن فِي الدُّنيا كَساكِنِ دارٍ لَيسَت لَهُ ، إنَّما يَنتَظِرُ الرَّحيلَ . [١]

.در دنيا همانند ساكن خانه اى باش كه مال او نبوده ، همانا منتظر كوچ است.

خلاصه سخن ، اين كه اگر انسان به واقعيت ناپايدارىِ دنيا باور داشته باشد و دنيا را آن گونه كه هست بشناسد، در برابر ناملايمات آن ، بى تابى نمى كند و فشارهاى روانى ، او را آزار نمى دهد. نارضايتى ها و ناله هاى ما به خاطر آن است كه به «واقعيت دنيا» واقف نيستيم.

٣ . دنيا ناچيز است

يكى از علل بى تاب شدن در برابر سختى ها اين است كه بهره هاى دنيا را بسيار زياد و مهم مى شمريم . اگر انسان ، چيزى را بسيار مهم بداند ، به خاطر به دست نياوردن و يا از دست دادن آن به شدّت غمين و اندوهگين مى گردد . شدت تنيدگى ، بسته به جايگاهى است كه شى ء از دست رفته يا به دست نيامده ، نزد فرد دارد . كسى كه دنيا و بهره هاى دنيا را بزرگ بشمارد ، تحمّل فقدان آن را ندارد . اما اين تصوّر ، مطابق واقع نيست . قرآن كريم مى گويد : قُلْ مَتَـعُ الدُّنْيَا قَلِيلٌ وَالْأَخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَى. [٢] بگو كالاى دنيا اندك است و آخرت براى پرهيزكاران ، بهتر است .

[١] تحف العقول ، ص٣٩٨ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٨ ، ص٣١٣ ، ح١ .[٢] سوره نساء ، آيه ٧٧ .