.در كلام ديگرى از امام صادق عليه السلام چنين نقل ش أنزِلِ الدُّنيا كَمَنزِلٍ نَزَلتَهُ فَارتَحَلتَ عَنهُ ، أو كَمالٍ أصَبتَهُ في مَنامِكَ فَاستَيقَظتَ ولَيسَ في يَدِكَ شَيءٌ مِنهُ . فَكَم مِن حَريصٍ عَلى أمرٍ قَد شَقِيَ بِهِ حينَ أتاهُ ، وكَم مِن تارِكٍ لِأَمرٍ قَد سَعِدَ بِهِ حينَ أتاهُ. [١]

.دنيا را همانند منزلى قرار ده كه در آن فرود آمدى ، سپس از آن كوچ كردى، يا همانند مالى قرار ده كه در خوابت آن را يافته اى و چون بيدار شدى ، چيزى از آن را در دست خود نديدى. چه بسا كسى كه نسبت به چيزى حريص بوده و چون آن را يافته ، بدبخت شده و چه بسا كسى كه چيزى را ترك كرده و چون به آن رسيده ، خوش بخت شده است.

پنج . دنيا را پلى بدانيد كه از آن مى گذريد و ديگر به آن بازنمى گرديد

كسى كه براى رفتن به يك سفر سياحتى يا زيارتى بايد از رودخانه اى گذر كند، همه توجّه خود را به پل متوجّه نمى سازد. نه ناملايمات پل ، او را رنج مى دهد و نه بناى ماندن روى پل را دارد. واقعيت اين است كه دنيا همانند پلى براى گذر به آخرت است. امام صادق عليه السلام يكى از موعظه هاى لقمان به فرزندش را اين چنين نقل مى كند :

.اِجعَلِ الدُّنيا بِمَنزِلَةِ قَنطَرَةٍ عَلى نَهرٍ جُزتَ عَلَيها وتَرَكتَها ولَم تَرجِع إلَيها آخِرَ الدَّهرِ . [٢]

.دنيا را همانند پلى بر نهرى بدانيد كه از آن مى گذريد و آن را ترك مى كنيد و تا پايان روزگار ، ديگر به آن برنمى گرديد.

كسى كه به اين واقعيت واقف شود، چگونگى وضع ظاهرى دنيا براى او خيلى مهم نخواهد بود. اين ، يك اصل است. براى او مهم اين نيست كه پل چگونه است

[١] تحف العقول ، ص٣٧٧ ؛ ر. ك: همان، ص٢٨٧ .[٢] الكافى ، ج٢ ، ص١٣٥ ، ح٢٠ ؛ بحار الأنوار ، ج١٣ ، ص٤٢٥ ، ح١٩ .