اگر زندگى انسان ، محدود به اين دنيا نيست و دنيا توقفگاهى براى حيات جاويد است ، پس كاستى هاى آن ، آزاردهنده و غير قابل تحمّل نخواهند بود . اگرسالن هاى انتظار بيمارستان ها ، مطب پزشكان ، ايستگاه هاى اتوبوس و... از وضع مناسبى برخوردار نباشند ، هر چند براى ما ناراحت كننده است ، اما قابل تحمّل اند ؛ چون اين اماكن ، محل دائمى زندگى انسان ها نيستند . نامرتّبى و كثيفى خانه شخصى و محل دائمى زندگى و كار ، قابل تحمّل نيست ؛ اما كاستى هاى محل هاى موقّت را مى توان تحمّل نمود . دنيا نيز همين گونه است . كسانى نمى توانند كاستى ها و سختى هاى دنيا را تحمّل كنند كه دنيا را همه چيز مى دانند و حيات ، براى آنها معنايى جز زندگى دنيا ندارد . اما اين ، مطابق واقع نيست . دنيا محل زندگى دائمى نيست . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.إنَّ الدُّنيا مَنزِلُ قُلعَةٍ ولَيسَتِ بِدارِ نُجعَةٍ ، خَيرُها زَهيدٌ وشَرُّها عَتيدٌ ومُلكُها يُسلَبُ وعامِرُها يُخرَبُ . [٢]

.همانا دنيا منزلى است كه هر لحظه از آن بايد آماده كوچ باشى و جايگاه اقامت نيست. خوبى آن اندك و بدى اش آماده است و حكومتش رو به نيستى مى رود و آبادى اش ويران مى شود.

دنيا را بايد گذرگاه آخرت دانست ، نه خانه زندگى و قرارگاه حيات. [٣] اگر به اين

[١] شعب الايمان ، ج٧ ، ص٣٦٠ ، ح١٠٥٨١ ؛ تنبيه الغافلين ، ص٢٣٨ ، ح٣٠٩ .[٢] غرر الحكم ، ح٢٢٧٤ ؛ عيون الحكم والمواعظ ، ص١٤٥ ؛ ر . ك : نهج البلاغة ، خطبه ١١٣ ؛ كشف المحجة ، ص١٦٥ .[٣] ر . ك : نهج البلاغة ، حكمت ١٣٣ و خطبه ١٣٢ ؛ غرر الحكم ، ح٢٧١٥ ؛ عيون الحكم والمواعظ ، ? ص١٤٨ ؛ كمال الدين ، ج١، ص٧٤ ؛ الأمالى ، صدوق ، ص٣٠٩ ، ح٣٥٦ .