كسانى اند كه از دنيا انتظار بهشت را دارند . مراد، اين ويژگى بهشت است كه هرچه انسان اراده كند ، محقّق مى شود؛ [١] اما در دنيا اين گونه نيست . دنيا به جهت ماهيت و هدفى كه براى آن در نظر گرفته شده ، برنامه خاصى دارد كه انسان بايد خود را با آن تنظيم كند و انتظاراتش را با آن هماهنگ سازد . ما به دنيا نيامده ايم تا آن گونه كه مى خواهيم زندگى كنيم و آن طور كه دوست داريم ، آن را تنظيم نماييم ؛ بلكه به دنيا آمده ايم تا هنر و مهارت خود را در هماهنگ شدن با كش و قوس هاى زندگى نشان دهيم . دنيا ، محل برگزارى آزمون بهشت است ، نه خود بهشت! هيچ گاه يك دانش آموز ، سؤال امتحان را مطابق ميل خود تنظيم نمى كند ؛ بلكه با پاسخ دادن به سؤالاتِ از پيش تعيين شده ، به پيروزى در امتحان مى انديشد و در صورت موفّقيت ، شيرينى پيروزى و شادى آن را نصيب خود مى كند . كار يك دانش آموز در جلسه امتحان ، هماهنگ كردن پاسخ هايش با سؤالات امتحان است . در هيچ امتحانى ، شخص امتحان شونده نمى تواند بگويد من فلان پاسخ ها را آماده كرده ام و شما بايد طبق پاسخ هاى آماده من ، سؤال ها را طراحى كنيد! چنين انتظارى نا به جاست . دانش آموز نمى تواند سؤالات را تعيين كند ؛ اما مى تواند با هماهنگ كردن پاسخ هايش با سؤالات ، آينده خود را تعيين كند . تأمين آينده ، در حوزه رفتار دانش آموز است . اين جا ديگر معلّم ، نقش آفرين نيست . همان گونه كه دانش آموز نمى تواند نوع سؤالات را به معلّم ديكته كند ، معلّم نيز نمى تواند نتيجه دلخواه خود را به دانش آموز تحميل كند و بگويد به گونه اى پاسخ بده تا نمره مورد نظر من تأمين شود! قصّه دنيا نيز به همين ترتيب است . ما معمولاً انتظار داريم برنامه دنيا (كه امتحانى بزرگ است) ، طبق خواسته ما تنظيم شود و هر چه مى خواهيم محقّق شود ؛ حال آن كه ، اين ، با واقعيت دنيا ناسازگار است . دنيا آزمون بزرگ زندگى است و تعيين

[١] قرآن كريم مى فرمايد : «لاَ يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَ هُمْ فِى مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَــلِدُونَ» (سوره انبياء ، آيه ١٠٢) ؛ «وَ لَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِى أَنفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ » (سوره فصلت ، آيه ٣١) ؛ {Q} «وَ فِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنتُمْ فِيهَا خَــلِدُونَ » (سوره زخرف ، آيه ٧١) .