.وما أُعطِيَ أحَدٌ مِنها جَفنَةٌ إلاّ اُعطِيَ مِنَ الحِرصِ مِثلَيها ومَن أصابَ مِنَ الدُّنيا أكثَرَ كانَ فيها أشَدَّ فَقرا لِأَنَّهُ يَفتَقِرُ إلَى النّاسِ فى حِفظِ أموالِهِ ، ويَفتَقِرُ إلى كُلِّ آلَةٍ مِن آلاتِ الدُّنيا فَلَيسَ في غِنَى الدُّنيا راحَةٌ ولكِنَّ الشَّيطانَ يُوسَوِسُ إلَى ابنِ آدَمَ أنَّ لَهُ فى جَمعِ ذلِكَ المالِ راحَةً وإنَّما يَسوقُهُ إلَى التَّعَبِ فِي الدُّنيا وَالحِسابُ عَلَيهِ فِي الآخِرَةِ . [١]

.و هيچ كس ، اندكى از آن را به دست نياورد ، مگر آن كه دو برابر آن حريص شد . و كسى كه از دنيا بيشتر به دست آورد ، بيشتر نيازمند مى گردد ؛ چون وى در حفظ اموال خود به مردم ، نيازمند مى شود و به هر ابزارى از ابزار دنيا نيازمند مى گردد . پس در ثروت دنيا راحتى و آسايش نيست؛ ولى شيطان ، آدميزاد را چنين وسوسه مى كند كه آسايش او در جمع آورى اين مال است و بدين طريق ، او را به رنج بيشتر در دنيا سوق مى دهد و در آخرت ، حساب خداوند به زيان اوست .

توسعه مال و ثروت ، دامنه حرص و نيازمندى را گسترش مى دهد! و اين ، نتيجه اى جز افزايش رنج ندارد . اين ، در حالى است كه مال را مهم ترين و بلكه تنها عامل آسايش مى دانيم! اگر بدانيم دنيا جاى آسايش نيست ، راحت زندگى مى كنيم. تحمّل ناپذيرى زندگى ، به خاطر اين است كه از آن ، انتظار راحتى و زندگى بدون سختى را داريم . اين انتظار، فضا را تنگ و سخت مى سازد . همين واقعيت ، يكى از امورى است كه امام صادق عليه السلام به اصحاب خود آموزش مى دهد تا زندگى بهترى داشته باشند. روزى حضرت ، خطاب به اصحاب

[١] الخصال ، ص٦٤ ، ح٩٥ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ، ص٩٢ ، ح٦٩.