اين جملات مى‌رساند كه خدا بى‌جهت به كسى مقام نمى‌دهد و كسى كه در دنيا با مشكلات دست و پنجه نرم مى‌كند با كسى كه در رفاه و آسايش است فرق دارد، كسى كه با سختيها درس مى‌خواند اجر بيشترى دارد از كسى كه در ناز و نعمت درس مى‌خواند. با اينكه انبياء (ع) همه اهل بهشتند لكن حضرت سليمان (ع) از همه‌ ديرتر وارد بهشت مى‌شود. در نزد امام صادق (ع) شخصى گفت: اللّهُمَّ ارْزُقْنا رِزْقاً طيّباً. حضرت به ايشان فرمودند: چرا اينطور گفتى؟ هيهات كه رزق طيب را به تو بدهند، الرزق الطيب قوت الانبياء، رزق طيب قوت پيغمبران است مگر قرآن نخوانده‌اى كه فرمود: ﴿يا أَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً إِنّي بِما تَعْمَلُونَ عَليمٌ﴾، [١] يعنى: اى پيغمبران! از رزقهاى طيب بخوريد و كار نيك كنيد كه بدرستى خدا به آنچه كه انجام مى‌دهيد آگاه است. بعد از امام صادق (ع) قريب به اين مضمون فرمودند: بگوئيد ﴿اللّهُمَّ ارْزُقْنى رِزْقاً لا تُعَذِّبْنى بِهِ يوْمَ الْقِيامَةِ﴾ [٢] خدايا به من رزقى عطا كن كه فرداى قيامت عذاب نشوم.

فلذا اولياء خدا قوتشان طيب بوده است و همه اهل بهشتند، ولى با اين

[١]- مؤمنون/ ٥١.

[٢]- امالى طوسى، ص ٦٧٨.