مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٦٢ - جواب
و شصت و دو سال، بدون تفصيل ميان زنان [١].
و اما اخبارى كه در اين مسأله به نظر قاصر رسيده يكى: حديث پنجاه سال است و آن را روايت كرده است كلينى و شيخ (رحمه اللّه) به سند صحيح از عبد الرحمن ابن حجّاج [٢]، لكن سندش مشتمل است بر محمّد بن اسماعيل- راوى- از فضل و حالش مختلف فيه است، و اشهر در اين ازمنه آن است كه:
حديثش حسن كالصحيح است، و بعضى مجهول كالصحيح مىدانند [٣]، و اظهر، اول است.
و همچنين در طلاق «كافى» [٤] و «استبصار» [٥] و زيادات طهارت «تهذيب» به سند ضعيف- به سهل بن زياد- از عبد الرحمن مذكور روايت كردهاند [٦]، و نيز محقق از كتاب بزنطى از بزنطى روايت كرده- مرسلا- و همگى از حضرت صادق (عليه السلام) [٧].
و از آنچه مذكور شد معلوم گشت كه حكم «مفاتيح» [٨] به اينكه اين حديث موثّق است، مانند حكم صاحب مدارك [٩] و مرحوم آخوند ملّا احمد
[١] المجموع: ١٨/ ١٤٤، مغنى ابن قدامه: ٨/ ٦٨ و ٨٧.
[٢] كافى: ٣/ ١٠٧ حديث ٤، تهذيب الاحكام: ١/ ٣٩٧ حديث ١٢٣٧، وسائل الشيعة: ٢/ ٣٣٥ حديث ٢٢٩٤.
[٣] مجمع الرجال: ٥/ ١٥٤ و ١٥٥، ه: مىدانند و بعضى صحيح مىدانند (مشرق الشمسين: ٢٧٦).
[٤] كافى: ٦/ ٨٥ حديث ٤، وسائل الشيعة: ٢٢/ ١٧١ حديث ٢٨٣٠٨.
[٥] استبصار: ٣/ ٣٣٧ حديث ١٢٠٢، وسائل الشيعة: ٢٢/ ١٧١ حديث ٢٨٣٠٨.
[٦] روايتى كه سهل بن زياد از عبد الرحمن نقل كرده باشد در ابواب زيادات وجود ندارد بلكه در ج ٨/ ١٣٧ حديث ٤٧٨ آمده است.
[٧] معتبر: ١/ ١٩٩.
[٨] مفاتيح الشرائع: ٢/ ٣٤٣.
[٩] مدارك الاحكام: ١/ ٣٢٥.