ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٢٦ - آرى ، چنين بود على بن ابي طالب عليه السلام

بلكه دلها است كه او را با حقايق ايمان در مى يابد ) .
فرزند نازنين امير المؤمنين ، حسين بن على عليهما السلام در دعاى عرفه با خداوند چنين نيايش ميكند : عميت عين لا تراك عليها رقيبا ( كور باد چشمى كه نظارت ترا بر خود نمى بيند ) .
اين يك رؤيت حسى طبيعى نيست ، بلكه تجلى آن مقام شامخ به دلهاى پاك است كه از شهود حضورى جان روشنتر و قوىتر است .
٤٨ - و اللَّه لو اعطيت الأقاليم السّبعة بما تحت افلاكها على ان اعصى اللَّه فى نملة اسلبها جلب شعيرة ما فعلت [١] ( سوگند بخدا ، اگر اقاليم هفتگانه دنيا را با آنچه كه زير افلاك آن اقاليم است ، در برابر اين كه خدا را با كشيدن پوست جوى از دهان مورچه اى معصيت كنم ، بمن بدهند ، من اين كار را نخواهم كرد .
گفتن اين جملهء عالى در بارهء ارزش حيات و بزرگى خطر معصيت خداوندى تنها شايستهء امير المؤمنين است كه حقيقتا توفيق زندگى در « حيات معقول » را دريافته است . بايد با كمال صراحت گفت : هر شخصى يا هر مكتبى كه طعم « حيات معقول » را نچشيده باشد ، توانائى درك محتواى واقعى جملهء فوق را ندارد . تنها با ورود به « حيات معقول » است كه عظمت و ارزش حيات كه جلوه گاه عالى مشيت الهى است روشن مى گردد ، لذا كسانى كه در حيات طبيعى محض غوطه ورند ، نه تنها از دريافت امتياز عالى « حيات معقول » بىبهره مى باشند ، بلكه حتى از درك معناى خود حيات طبيعى محض هم عاجز و ناتوانند - < شعر > چون شما سوى جمادى مى رويد آگه از جان جمادى كى شويد < / شعر > مولوى

[١] ج ٢ خطبهء ٢٢٢ ص ٢٤٥ .