ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٤٤ - ترجمهء خطبهء سى و پنجم

ترجمهء خطبهء سى و پنجم اين خطبه را امير المؤمنين ( ع ) پس از داستان حكميت و رسيدن نتيجهء كار دو حكم به او ، فرموده است و در اين خطبه خدا را در برابر آزمايشى كه مى كند ، سپاسگذارى نموده و سبب ابتلاء را بيان مى فرمايد سپاس مر خداراست ، اگر چه روزگار حادثه اى بسيار سنگين و رويدادى بزرگ را پيش آورده استو شهادت مى دهم كه معبودى جز خداى يگانه وجود ندارد ، او بىشريك است و خدايى با او نيستو شهادت مى دهم كه محمد ( ص ) بنده و فرستادهء اوست ، درود خدا بر او و اولاد او بادپس از سپاس و ستايش خداوندى ، [ بدانيد ] كه نافرمانى و سرپيچى از نصيحت ناصح مهربان و عالم تجربه ديده موجب حسرت مى گردد و پشيمانى به دنبال مى آوردمن دستور خود را در بارهء حكميت بشما داده بودمو نظريهء خود را صاف و روشن براى شما گفته بودماگر بنا بود امرى از قصير اطاعت شودشما در برابر دستور و نظريهء من امتناع ورزيديد مانند امتناع مخالفان ستمكار و طردكنندگان حقيقت و گنهكارانتا جائى كه انسان خيرخواه در بارهء خيرخواهى خود به ترديد افتادو آتش زنه از بيرون آوردن شراره امتناع ورزيدمثل من و شما چنان شد كه كه برادر هوازنى ( دريد بن صمه ) گفته است : ( من دستور خود را در منعرج اللوى بشما گفتم و شما نصيحت مرا درك نكرديد مگر روز فردا [ كه كار از كار گذشته بود ]