ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٩٩ - دليل امتناع امير المؤمنين عليه السلام از كيفر دادن ابن ملجم

بدا كه در مذهب شيعه امرى است مسلم مربوط بهمين علم مكفوف است . بنا بر اين ، علم امير المؤمنين عليه السلام مانند ديگر ائمه عظام عليهم السلام آن علم مطلق نبود كه حتى احاطه بر مشيت بدايى مربوط به آن علم خاص ربوبى داشته باشد .
دوم اين كه ما در مقابل فقه معمولى رسمى فقهى بنام فقه برين داريم كه مستند به ادلهء رسمى نيست ، و يا مستند به باطن آن ادله است . در قرآن مجيد در داستان حضرت خضر و موسى عليهما السلام سه حادثه بوسيلهء حضرت خضر انجام گرفت كه با فقه رسمى تورات سازگار نبود . لذا هر سه حادثه مورد اعتراض حضرت موسى عليه السلام قرار گرفت . بعضى از قضاوتهاى حضرت داود عليه السلام نيز مستند به فقه برين بوده است ، همچنين مقدارى از قضاوتهاى امير المؤمنين عليه السلام . و آنچه كه در زمان ظهور حضرت ولى عصر بقية اللَّه عجل اللَّه تعالى فرجه مورد عمل خواهد بود همان فقه برين است .
مولوى در ابيات زير امتناع آن حضرت را از جلوگيرى جنايت ابن ملجم بر مبناى جبر قضايى قرار مى دهد .
< شعر > باز آمد كاى على زودم بكش تا نبينم آن دم و وقت ترش من حلالت مى كنم خونم بريز تا نبيند چشم من آن رستخيز < / شعر > آنچه كه در تواريخ ديده مى شود اين است كه وقتى امير المؤمنين عليه السلام از جنايتى كه ابن ملجم در آينده مرتكب خواهد گشت خبر داد ، قيل يا أمير المؤمنين ، لم لا تقتله ( به آن حضرت گفته شد چرا او را نمى كشى ) فرمود : أ تأمروني أن أقتل قاتلى ( آيا به من دستور مى دهيد كه قاتلم را بكشم ) [ مأخذ گذشته ]