ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٦٤ - ترجمهء خطبهء صد و بيست و يكم

برخى ديگر زنده ماندند آن در خاك رفتگان يا [ آن انسانهاى رشد يافته ] نه از زندگان بشارتى در مى يابند و نه در بارهء مردگان تسليتى داده مى شوند [ آنان مردمانى بودند كه از گريه از خوف خدا اثرى در چشمانشان بود و از زيادى روزه لاغرى در شكمهايشان و از اشتغال دائمى به دعا داراى لبانى خشك و از شب بيداريها صورتى با رنگ زرد و بر چهره‌هاى آنان غبارى چون غبار خشوع كنندگان آنان بودند برادران من كه رخت از اين كهنه رباط بر بستند و رفتند پس شايسته است كه تشنهء ديدار آنان باشيم و از حسرت دمسازى آنان و تاسف بر جدائى آنان دستها با دندان بگزيم قطعى است كه شيطان راه‌هاى خود را براى شما هموار مى سازد و مى خواهد عقايد دينى پذيرفته شدهء شما را يكى پس از ديگرى باز كند و پراكندگى را براى شما جانشين جمعيت و الفت بسازد و از پراكندگى آشوب و فتنه حاصل بدارد پس اى مردم از وسوسه‌ها و تبهكاريهاى شيطان رويگردان شويد و بپذيريد نصيحت را از كسانى كه نصيحت را به شما تقديم مى دارند و آن پندها را براى خود با تعقل و انديشه دريابيد .