ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٨ - ترجمهء خطبهء صد و چهاردهم

ترجمهء خطبهء صد و چهاردهم از خطبه اى از آن حضرت عليه السلام است . در اين خطبه پندهايى است براى مردم ( حمد مر خداى راست كه حمد را به نعمتهاو نعمتها را به سپاس پيوسته است به نعمتهاى خداوندىهمان گونه حمد مى نماييم كه به بلايشكمك از او مى خواهيم براى [ اصلاح ] اين نفسهاى كند رو در جاييكه دستور به سرعت داده شده است و شتابنده به سوى آنچه كه از آن نهى شده استو طلب مغفرت مى نماييم از آن ذات اقدس در بارهء آنچه علمش احاطه نموده و در كتابش ثبت كرده استعلمى كاملو كتابى كه هيچ چيزى را رها نكرده مگر آنكه آنرا نوشته است .
و ايمان به او مى آوريم ايمان كسى كه غيبها را ديده و به آنچه وعده شده آگاه گشته است - ايمانى كه اخلاصش شرك را نفى نمايدو يقينش شك راو شهادت مى دهيم به اين كه معبودى جز خدا وجود ندارد ، يگانه اى كه شريكى براى او نيستو شهادت مى دهيم به اين كه محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلم بنده و رسول اوست دو شهادتى كه بلند ميكند سخن [ پاكيزه ] راو بالا مى برد عمل راسبك نشود آن ترازو كه شهادتين در آن نهاده شودو سنگين نشود ترازويى كه از آن برداشته شود اى بندگان خدا ، شما را به تقواى الهى توصيه ميكنم كه تنها توشهء معاد است و تنها وسيلهء پناهندگى به خداتوشه ايست رساننده به مقصد و وسيلهء پناهى است و اصل كننده به هدف مطلوبدعوت نموده است به سوى آن تقوا شنونده ترين