هنگام از آسايشگاههاى خود بيرون مى رفتيد و در اين راه و در آن راه بهتزده مى گشتيد ، گريه بر اعمال خود مى كرديد . و هر كسى از شما را نفس خود مشغول مى نمود و به كسى ديگر توجه نداشت . ولى آنچه را كه براى شما تذكر داده شده بود فراموش كرديد و از آنچه كه شما را از آن بيمناك كرده بودند خاطر جمع گشتيد .
در نتيجه رأى شما از مغزتان گم شد و امور زندگى [ مادى و معنوى ] شما پراكنده گشت ) اگر حقايق پشت پرده را مى دانستيد و آنچه را كه بشما تذكر داده‌اند جدى مى گرفتيد ، ارتباط شما با امور دنيوى دگرگون مى گشت و به كردارهاى ناشايست خود مى گريستيد و بر اصلاح خويشتن مى پرداختيد در طول عمر هر انسانى آگاه ، لحظاتى بسيار پر معنى وجود دارد كه اگر آگاهى او از پديده‌ها و ارتباطات معمولى فراتر برود ، از وجود خويشتن و جهان هستى كه در آن زندگى مى كند ، حقيقتى را احساس مى نمايد كه با درك آن حقيقت مى تواند صداى يك آهنگ بسيار معنادارى را از اين جهان بشنود . اين آهنگ با اين كه به يك مفهوم كلى نزديكتر است ، ولى دريافت انسانى در بارهء او ، بسيار مشخص و روشن است كه مى گويد : تو اى انسان نمى توانى بگوئى : « من نيستم » زيرا خود با روشنترين درك ، وجود خود را در مى يابى ، و چون هستى ، نمى توانى بگوئى « من بيهوده‌ام » زيرا ذات هستى يعنى قانون يا تبلورگاه قانون . اكنون ببينيم آدمى در برابر اين آهنگى كه مى شنود ، در چه موقعيتى زندگى مى كند مى دانيم كه اكثر اوقات عمر آدمى با نا آگاهى ، با احساس آزادى نا معقول ، با احساس اين كه بايستگىها و شايستگىهاى من ، در همين مسيرى است كه براى زندگى خودم انتخاب كرده‌ام سپرى مى گردد و با اين حال توجهى باين ندارد كه اين نا آگاهى و احساس آزادى نا معقول و اين كه بايستگىها و شايستگىهاى من در همين مسير است چه بدبختىها و چه نتايج مهلك را ببار مى آورد . اين تلازم را مى توان در مشاهدهء نتائجى وخيم كه در بىاعتنائى به حقائق و امور دنيوى بوجود مى آيد ، بخوبى فهميد . شما مى بينيد يك مسامحهء ناچيز در مجراى قوانين حاكم در ارتباطات دنيوى چه ببار مى آورد . شما كودكى در نزديكى ظرف بنزين كه در آن باز است رها كنيد تا