زيرا گرچه آنان در طول مدّت اقامت- نسبتاً طولانى- وى در مكّه، به دليل احتياطهاى لازم و هوشيارى آن حضرت و حمايت ياران هاشمى ايشان و ديگران، [١] نتوانستند كه وى را بربايند و يا ترور كنند، امّا مراسم حج فرصت انجام چنين كارى و اجراى چنين نقشه‌اى را به آنان مى‌داد و امكان موفقيتشان فراوان بود. زيرا امام (ع) و ياران او، بر فرض ماندن در مكّه به همراه توده‌هاى حج گزار، بدون سلاح سرگرم انجام اعمال و مراسم عبادى مى‌گشتند و حضور امام (ع) در ميان انبوه حاجيان زمينه اجراى نيّات پليد و شرارت امويان را فراهم مى‌آورد. از اين رو امام حسين (ع)، در روز ترويه، اقدام به خروج از مكّه فرمود. [٢]

٦- حال كه از گفته‌هاى پيشين دانستيم كه خروج امام (ع) از مكّه نه براى پنهانى و بى‌خبر خارج شدن و نه از بيم مقابله نظامى آشكار با حكومت اموى در مكّه بوده، پى مى‌بريم كه شايد عامل اصلى ديگرى در ميان بوده كه انگيزه حركت امام در سحرگاهان و يا اوايل بامداد و در پرده تاريكى، گرديده و آن غيرت هاشمى بوده كه اجازه نمى‌داده است آزاد زنان خاندان عصمت و طهارت و ديگر زنان حاضر در كاروان حسينى در برابر ديدگان مكّيان، در روز روشن كه مكّه پر از جمعيّت است، بر مركب‌هاشان سوار شوند.

و شايد بتوان گفت: اين قوى‌ترين عامل- اگر نگوييم تنها عامل- در ميان عواملى است كه امام حسين (ع) را وادار كرد تا در سحرگاهان و يا اوايل بامداد حركت كند.

[١]- امام حسين (ع)، در ديدار با وليد بن عتبه، والى مدينه، احتياطهاى لازم را به عمل آورد و براى مقابله باهر پيشامدى سى مرد مسلح را با خود همراه ساخت. بنابراين او كه مى‌دانست يزيد قصد ترور و ربودن او را دارد و «اشدق» ستمگرى است كه متكبّر و سركش و از بدترين ستمگران طاغوتى اموى، به يقين در مكّه نيز احتياطهاى لازم را به عمل آورده بود. اين كمترين اقدامى است كه يك انسان عادى تحت تعقيب هم انجام مى‌دهد، تا چه رسد به امام حسين (ع) با آن حكمت و دورانديشى!

[٢] اين، علاوه بر عوامل ديگرى است كه مجموعاً، علت اصلى خروج امام (ع) در اين روز را تشكيل مى‌دهد. مانند عامل تبليغى كه هدفش ايجاد سؤال براى مردم و اظهار شگفتى نسبت به خروج امام (ع) در روز ترويه و ترك حجّ بود، تا اين كه از گذر اين سؤال‌ها و اظهار شگفتى‌ها، با نهضت حسينى آشنا شوند و به پشتيبانى و يارى آن برخيزند.