با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٣ - ٥ - حاجر از بطن الرمه

يكم: در تاريخ آمده است كه عون و محمد، پسران عبداللّه جعفر بن ابى‌طالب پس از خروج امام (ع) از مكّه، به وى پيوستند.

دوم: نيز در تاريخ آمده است كه بنى جعدة بن هبيره مخزولى در كوفه زندگى مى‌كردند.

آنها از كسانى بودند كه پس از شهادت امام حسن (ع) در خانه سليمان بن صرد خزاعى اجتماع كردند و طى نامه‌اى به امام حسين (ع)، ضمن تسليت گفتن به ايشان، عنوان كردند كه كوفيان نسبت به ايشان حسن نظر دارند و دوستدار آمدن و چشم به راه آن حضرت هستند ... [١]

از همه اينها گذشته، اين روايت را تنها بلاذرى نقل كرده است و نديديم كه مورخ ديگرى نيز آن را نقل كرده باشد تا بر كشف رموز و از ميان بردن آشفتگى آن به ما كمك كند.

٥- حاجر از بطن الرُمّه‌

به ضم راء و تشديد ميم ... درّه‌اى است مشهور در بلندى نجد. ابن دريد گويد: «رُمّه دشتى است بزرگ در نجد كه چندين درّه بدان منتهى مى‌شود» [٢] «الحاجر به جيم و راء در لغت عرب به معناى چيزى است كه آب را بر لب درّه نگه مى‌دارد ...» [٣] بطن الرمه: منزلگاه اهل بصره است هنگام آمدن به مدينه. اهل كوفه و بصره در آن اجتماع مى‌كردند و در شمال نجد واقع است ... [٤]

طبرى گويد: عبيداللّه پس از آگاهى بر آمدن حسين از مكّه به سوى كوفه، حصين بن نمير، رئيس شرطه‌اش را فرستاد تا آن كه در قادسيه فرود آمد و سپاه را ميان قادسيه تا خفّان و ميان قادسيه، قطقطانه و لعلع سازماندهى كرد. او به مردم گفت: اين حسين است كه آهنگ عراق دارد! [٥]

[١] ر. ك: انساب الاشراف، ج ٣، ص ٣٦٦.

[٢] معجم البلدان، ج ١، ص ٤٤٩.

[٣] همان، ج ٢، ص ٢٠٤.

[٤] خطب الامام الحسين، ج ١، ص ١٣٢.

[٥] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٠١.