با کاروان حسینی - ت بینش
(١)
مقدمات پژوهش
١١ ص
(٢)
پيشگفتار
١١ ص
(٣)
مقدمه
١٣ ص
(٤)
فصل يكم كاروان حسينى در راه عراق
١٩ ص
(٥)
هفت نكته پژوهشى
١٩ ص
(٦)
چرا امام حسين(ع) به عراق رفت؟
٢٤ ص
(٧)
1 - عراق، مهد تشيع و كانون مبارزه با حكومت اموى
٢٤ ص
(٨)
(2) 2 - عراق، قتلگاه برگزيده!
٢٦ ص
(٩)
3 - نامههاى كوفيان پس از مرگ معاويه
٢٨ ص
(١٠)
4 - اجراى فرمان رسول خدا(ص)
٣٢ ص
(١١)
وحشت حكومت اموى از خبر خروج امام(ع)
٣٥ ص
(١٢)
تلاش حكومت اموى در مكه براى بازگرداندن امام(ع)
٣٧ ص
(١٣)
نقش عبدالله بن جعفر در تلاش آشتىجويانه
٣٧ ص
(١٤)
درنگ و ملاحظه
٣٩ ص
(١٥)
تلاش سركوبگرانه
٤٣ ص
(١٦)
اشاره
٤٤ ص
(١٧)
آيا اين كوشش جنبه صورى داشت؟!
٤٤ ص
(١٨)
فصل دوم كوفه در دوران مسلم بن عقيل
٥١ ص
(١٩)
ارزيابى اين روايات
٥٤ ص
(٢٠)
اشاره
٥٥ ص
(٢١)
در آستانه انقلاب
٥٧ ص
(٢٢)
مژده شهادت
٥٩ ص
(٢٣)
پنهان كارى
٥٩ ص
(٢٤)
نخستين اجتماع كوفيان با مسلم
٦٠ ص
(٢٥)
ديدارهاى پياپى با مسلم
٦٢ ص
(٢٦)
نامه مسلم(ع) به امام(ع)
٦٢ ص
(٢٧)
شخصيت نعمان بن بشير
٦٣ ص
(٢٨)
اشاره
٦٤ ص
(٢٩)
عبيدالله بن زياد والى جديد كوفه
٦٦ ص
(٣٠)
ناشناسى كه در تاريكى وارد شهر شد!
٦٧ ص
(٣١)
اقدامهاى سركوبگرانه
٦٩ ص
(٣٢)
تغيير مقر فرماندهى انقلاب!
٧١ ص
(٣٣)
نقشه قتل ابن زياد در خانه هانى
٧٢ ص
(٣٤)
درنگ و نگرش
٧٤ ص
(٣٥)
قتل بزرگان شيعه
٧٧ ص
(٣٦)
حبس و قتل ميثم تمار
٧٧ ص
(٣٧)
قتل رشيد هجرى
٨٠ ص
(٣٨)
فشار بر بزرگان و حبس آنان
٨٣ ص
(٣٩)
قتل عبدالله بن يقطر
٨٤ ص
(٤٠)
جستوجو براى يافتن جاى مسلم بن عقيل(ع)
٨٦ ص
(٤١)
اشاره
٨٨ ص
(٤٢)
دستگيرى هانى بن عروه
٩٠ ص
(٤٣)
درنگ و نگرش
٩٥ ص
(٤٤)
نيرنگ مشترك
١٠٠ ص
(٤٥)
قيام مسلم بن عقيل
١٠٣ ص
(٤٦)
اقدامى كه شايسته تحقق بود
١٠٤ ص
(٤٧)
حدود مأموريت مسلم بن عقيل
١٠٩ ص
(٤٨)
ناچارى و تصميم استثنايى
١١١ ص
(٤٩)
اقدام اشراف و دوستدارن ابن زياد
١١٥ ص
(٥٠)
كار با سنگ و دشنام آغاز شد!
١١٥ ص
(٥١)
سپس تير بود و كلوخ!
١١٥ ص
(٥٢)
دستگيرى دو تن از مجاهدان
١١٦ ص
(٥٣)
مسلم براى مقابله با ابن اشعث نيروى نظامى مىفرستد!
١١٧ ص
(٥٤)
سپس جنگ بود و جنگ
١١٧ ص
(٥٥)
چرا انقلابيون به كاخ حمله نكردند!؟
١١٨ ص
(٥٦)
شام سياه فرا مىرسد!
١٢٤ ص
(٥٧)
آنگاه شكست از درون آغاز شد
١٢٥ ص
(٥٨)
دلايل شكست
١٢٦ ص
(٥٩)
بار ديگر شب كوفه را فرا گرفت و مسلم تنها ماند
١٢٧ ص
(٦٠)
درنگ و نگرش
١٢٨ ص
(٦١)
فرمانده مجاهد، در ميهمانى طوعه
١٣٠ ص
(٦٢)
ابن زياد و خبر ناگهانى خوشحال كننده شبانه!
١٣٢ ص
(٦٣)
و در آن بامداد سياه!
١٣٣ ص
(٦٤)
آخرين نبرد جنگ خيابانى
١٣٥ ص
(٦٥)
روايتى ديگر، درستتر و شورانگيزتر
١٣٩ ص
(٦٦)
محمد بن اشعث مسلم را خلع سلاح مىكند
١٤٢ ص
(٦٧)
گفتار حق و شجاعانه، كاخ تباهى و گمراهى را به لرزه مىافكند
١٤٢ ص
(٦٨)
نخستين شهيد نهضت حسينى از بنى هاشم
١٤٧ ص
(٦٩)
افتخار به هنگام مرگ
١٤٧ ص
(٧٠)
چه بسيار نشانههاى الهى كه ابن زياد از آنها سر برتافت!
١٤٨ ص
(٧١)
قتل هانى بن عروه(رض)
١٤٨ ص
(٧٢)
كشاندن شهيدان در كوچه و بازار
١٤٩ ص
(٧٣)
وارونه دار زدن دو شهيد
١٥٠ ص
(٧٤)
انتقام ابن زياد از ديگر انقلابيون
١٥١ ص
(٧٥)
عبدالله بن يزيد كلبى
١٥١ ص
(٧٦)
عمارة بن صلخب ازدى
١٥٢ ص
(٧٧)
عبيدالله بن عمرو بن عزيز كندى
١٥٢ ص
(٧٨)
فرمانده، عباس بن جعده جدلى
١٥٢ ص
(٧٩)
مختار و عبدالله بن حارث
١٥٣ ص
(٨٠)
گزارش امنيتى ابن زياد به يزيد
١٥٣ ص
(٨١)
مراقبت از راهها
١٥٥ ص
(٨٢)
سازماندهى كوفه و بستن مرزها براى آمادگى جنگ با امام(ع)
١٥٥ ص
(٨٣)
فصل سوم وقايع منزلگاههاى راه مكه - كربلا
١٥٧ ص
(٨٤)
1 - بستان بنى عامر(يا ابن عامر)
١٥٩ ص
(٨٥)
2 - تنعيم
١٦٢ ص
(٨٦)
آيا امام كاروان را مصادره كرد؟
١٦٣ ص
(٨٧)
آيا امام حسين(ع) در تنعيم با ابن عمر ديدار كرد؟
١٦٤ ص
(٨٨)
منطق ابن عمر
١٦٥ ص
(٨٩)
3 - صفاح
١٦٧ ص
(٩٠)
جاى دقيق ديدار فرزدق با امام(ع) كجا بود؟
١٦٨ ص
(٩١)
4 - ذات عرق
١٧٠ ص
(٩٢)
ديدار بشر بن غالب اسدى با امام(ع)
١٧١ ص
(٩٣)
اشاره
١٧١ ص
(٩٤)
درنگ
١٧١ ص
(٩٥)
فرزدق بار ديگر
١٧٢ ص
(٩٦)
آيا امام(ع) در ذات عرق با عون بن عبدالله بن جعده ديدار كرد؟
١٧٢ ص
(٩٧)
5 - حاجر از بطن الرمه
١٧٣ ص
(٩٨)
قيس بن مسهر يا عبدالله بن يقطر؟
١٧٥ ص
(٩٩)
ديدار دوم عبدالله بن مطيع با امام(ع)
١٧٨ ص
(١٠٠)
اشاره
١٧٩ ص
(١٠١)
6 - خزيميه
١٨٠ ص
(١٠٢)
7 - زرود
١٨١ ص
(١٠٣)
پيوستن زهير بن قين به كاروان حسينى
١٨١ ص
(١٠٤)
زهير بن قين
١٨٤ ص
(١٠٥)
آيا زهير بن قين عثمانى بود؟
١٨٧ ص
(١٠٦)
ديدگاه ما در اين باره
١٨٩ ص
(١٠٧)
آيا ممكن است چنين مردى عثمانى باشد؟
١٩٣ ص
(١٠٨)
8 - ثعلبيه
١٩٣ ص
(١٠٩)
درنگ و نگرش
١٩٥ ص
(١١٠)
خوابى سبك و رؤيايى راستين!
١٩٨ ص
(١١١)
همگام با ابوهره ازدى
١٩٩ ص
(١١٢)
اشاره
٢٠٠ ص
(١١٣)
بشر بن غالب اسدى بار ديگر
٢٠١ ص
(١١٤)
همگام با زهير اسدى از ساكنان ثعلبيه
٢٠٢ ص
(١١٥)
با يكى ديگر از كوفيان
٢٠٢ ص
(١١٦)
ديدارى كه شايد آن نيز در ثعلبيه بود
٢٠٣ ص
(١١٧)
9 - شقوق
٢٠٣ ص
(١١٨)
دو نكته
٢٠٥ ص
(١١٩)
10 - زباله
٢٠٦ ص
(١٢٠)
درنگ و نگرش
٢٠٧ ص
(١٢١)
11 - بطن عقبه
٢١١ ص
(١٢٢)
ديدار امام با عمرو بن لوذان
٢١١ ص
(١٢٣)
اشاره
٢١٣ ص
(١٢٤)
سگانى ديدم كه مرا گاز مىگيرند و بدتر از همه سگى ابلق بود
٢١٤ ص
(١٢٥)
اشاره
٢١٤ ص
(١٢٦)
12 - شراف
٢١٥ ص
(١٢٧)
13 - ذو حسم
٢١٦ ص
(١٢٨)
درنگ و نگرش
٢١٩ ص
(١٢٩)
من مرگ را جز شهادت و زندگى با ستمكاران را جز ذلت نمىبينم
٢٢٧ ص
(١٣٠)
درنگ و نگرش
٢٢٨ ص
(١٣١)
نافع بن هلال جملى كيست؟
٢٢٩ ص
(١٣٢)
برير بن خضير همدانى مشرقى
٢٣٣ ص
(١٣٣)
14 - بيضه
٢٣٦ ص
(١٣٤)
اشاره
٢٣٧ ص
(١٣٥)
15 - عذيب هجانات
٢٣٨ ص
(١٣٦)
خبر قتل قيس بن مسهر صيداوى
٢٤٠ ص
(١٣٧)
مجاهدانى كه در عذيب هجانات به امام پيوستند
٢٤١ ص
(١٣٨)
عمرو بن خالد اسدى صيداوى
٢٤١ ص
(١٣٩)
سعد، غلام عمرو بن خالد
٢٤٢ ص
(١٤٠)
مجمع بن عبدالله عائذى و پسرش عائذ
٢٤٢ ص
(١٤١)
جنادة بن حرث سلمانى
٢٤٣ ص
(١٤٢)
واضح ترك
٢٤٣ ص
(١٤٣)
پيشنهاد طرماح و پاسخ امام
٢٤٤ ص
(١٤٤)
اشاره
٢٤٦ ص
(١٤٥)
16 - قصر بنى مقاتل
٢٤٧ ص
(١٤٦)
اشاره
٢٥٠ ص
(١٤٧)
آيا انس كاهلى صحابى، در قصر بنى مقاتل به امام(ع) پيوست؟
٢٥٢ ص
(١٤٨)
ديدار امام(ع) با دو مرد مشرقى
٢٥٤ ص
(١٤٩)
نكته
٢٥٤ ص
(١٥٠)
باز هم خواب مرگ ميان قصر بنى مقاتل و نينوا
٢٥٥ ص
(١٥١)
17 - نينوا
٢٥٥ ص
(١٥٢)
نام بقيه ياران امام(ع) كه در طول راه به ايشان پيوستند
٢٦٠ ص
(١٥٣)
1 - سلمان بن مضارب بجلى
٢٦٠ ص
(١٥٤)
2 - وهب بن وهب(ابن حباب كلبى)
٢٦١ ص
(١٥٥)
نعيم بن عجلان انصارى خزرجى
٢٦٣ ص
(١٥٦)
زاهد بن عمر أسلمى كندى - ملازم عمرو بن حمق
٢٦٤ ص
(١٥٧)
ابوثمامه عمرو بن عبدالله همدانى صائدى
٢٦٥ ص
(١٥٨)
حباب بن عامر بن كعب بن تميم اللاة بن ثعلبيه تميمى
٢٦٦ ص
(١٥٩)
جندب بن حجير كندى خولانى
٢٦٦ ص
(١٦٠)
سويد بن عمرو بن ابى المطاع الانمارى الخثعمى
٢٦٦ ص
(١٦١)
سعيد بن عبدالله حنفى
٢٦٧ ص
(١٦٢)
فهرست منابع
٢٦٩ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص

با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٦ - عبيدالله بن زياد والى جديد كوفه

نرمش و تسامح‌آميزى كه نعمان بن بشير در پيش گرفته است، موجب خواهد شد كه به زودى كوفه به دست مسلم بن عقيل بيفتد. از اين رو تصميم گرفتند كه براى رهايى از اين تنگنا، نعمان بن بشير را عزل و والى جديد و بى‌رحمى را به جاى او بگمارند. با اين ديدگاه بود كه گزارش‌هاى سرّى خويش را تهيه كرده و در شام به يزيد انتقال مى‌دادند.

عبيداللّه بن زياد والى جديد كوفه‌

به دنبال ارسال گزارش‌هاى پى در پى امويان و مزدوران و جاسوسانشان از كوفه براى يزيد، وى مشاور خويش، سرجون بن منصور مسيحى را كه پيش از آن سمت مشاور پدرش را داشت فراخواند. وى از رجال سرشناس منافقان اهل كتاب بود كه در سايه حمايت ديگر اشخاص جريان نفاق كه از نزديكان و مشاوران و نديمان حكمرانان بودند فعّاليّت مى‌كرد. آنگاه نظر او را درباره جانشين نعمان بشير براى والى‌گرى كوفه پرسيد و او به كار گماردن عبيداللّه بن زياد [١] را پيشنهاد كرد و اظهار داشت كه اين نظر، نظر معاويه نيز هست. سپس نامه‌اى را كه معاويه پيش از مرگ در اين باره نوشته بود بيرون آورد. [٢]

يزيد نيز نظر او را پذيرفت و ولايت شهرهاى كوفه و بصره را به عبيداللّه زياد داد.

يزيد، مسلم بن عَمرو باهلى [٣] را فراخواند و فرمان جديد خويش، يعنى سپردن ولايت كوفه و بصره را براى عبيداللّه ارسال داشت و در نامه‌اى خطاب به او نوشت: اما بعد، طرفدارانم از اهل كوفه به من گزارش داده‌اند كه ابن عقيل در كوفه، سرگرم جمع‌آورى نيرو براى ايجاد تفرقه ميان مسلمانان است. همين كه نامه‌ام را خواندى حركت كن و نزد مردم كوفه برو و ابن عقيل را مانند مهره بجوى و دستگير كن، آنگاه او را به زنجير كن يا بكش يا تبعيد كن. والسلام.» [٤]


[١]- زندگينامه مفصل عبيداللّه زياد- لعنة اللّه- در جزوه دوم اين پژوهش گذشت.

[٢] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٢٨٠.

[٣] زندگينامه مختصر مسلم بن عمرو باهلى در جلد دوم گذشت.

[٤] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٢٨٠.