ولى در اينجا ملاحظه مى‌كنيم كه امام (ع) حتّى پس از زباله پيوسته يارانش را آزمايش مى‌كند و حقيقتى را كه به خواب ديده است، براى آنان بازگو مى‌كند. هدف از اين كار پاكسازى كامل كاروان حسينى از افراد دو دل، طمعكار و عافيت‌طلب بود كه شايد تا آن زمان باز هم در كاروان حسينى حضور داشتند. هدف ديگر اين بود كه بر يقين افراد بابصيرت و پاك‌نيّت افزوده شود و اراده آنها براى كشته شدن محكم‌تر گردد و از درگاه خداوند پاداش بيشترى دريافت كنند و مرتبه‌شان تا اعلا علييّن بالا رود. همچنين شايد امام مى‌خواست- كه در ضمن اين كار- از وحشى‌گرى و پافشارى دشمن بر قتل وى پرده بردارد. وحشى‌ترين فرد آنان كه بر كشتن حضرت پاى مى‌فشرد همان مرد ابلق يعنى شمر بن ذى‌الجوشن عامرى ملعون بود.

١٢- شراف [١]

شيخ مفيد گويد: «سپس در بطن عقبه حركت كرد تا آن كه در شراف فرود آمد. سحرگاهان به جوانان خويش فرمود كه آب برگيرند و آنها فراوان برگرفتند ...» [٢]

تاريخ درباره رويدادهاى منطقه شراف جز اين چيزى نمى‌گويد. فرمان امام (ع) به جوانانش، مبنى بر هرچه بيشتر برداشتن آب، حاكى از آن است كه امام (ع)، پيش از وقوع رويدادها نسبت به آنها آگاهى داشت. تأثير اين كار هنگام ديدارشان با حرّ بن يزيد رياحى در رأس نيرويى با هزار سوار، اندكى پس از شراف، آشكار گرديد.

آرى، مورخان نوشته‌اند [٣] كه پيش از آن نيز امام چندين بار فرمان به آبگيرى داد. شايد هم اين يكى از آداب سفر بود كه اندكى پيش از حركت از هر منزلگاهى انجام مى‌شد.

[١] ميان واقصه و قرعاء در هشت ميلى احساى بنى وهب، از شراف تا واقصه دو ميل (حدود چهار كيلومتر) است. در آنجا بركه‌اى است به نام لوزه. در شراف سه حلقه چاه بزرگ است كه طول ريسمان آن كمتر از بيست قد است و آبى بسيار گوارا دارد. در آنجا چاه‌هاى بسيارى است كه آب پاكيزه دارد و آب باران در آن جمع مى‌شود. (معجم البلدان، ج ٣، ص ٣٣١).

[٢] الارشاد، ص ٢٠٦؛ و ر. ك: تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٠٤.

[٣] شيخ مفيد اين مطلب را در ثعلبيه و زباله نيز نوشته است (الارشاد، ص ٢٠٥)؛ نيز ر. ك: تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٠٣.