با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٢ - ٢ - تنعيم

شراب مى‌نوشند و اموال تهيدستان و بينوايان را به خود اختصاص داده‌اند. من براى يارى دين خداوند و عزّت بخشيدن شريعت او و جهاد در راه خدا، به منظور اعتلا يافتن كلمه اللّه از همه سزاوارترم!

آنگاه فرزدق از او روى برتافت و حركت كرد! [١]

بنابراين «نخستين منزلگاهى كه امام حسين (ع) از آن گذشت، بستان ابن عامر بود.» [٢]

٢- تنعيم‌

تنعيم جايى است در سرزمين مكّه بيرون از حرم، به فاصله دو فرسخى و به قولى در چهار فرسخى آن شهر. سبب اين نامگذارى آن است كه در سمت راست اين محل كوهى به نام نعيم و در سمت چپ آن كوهى به ناعم است. دشت را نعمان گويند و مكيان از محل تنعيم محرم مى‌شوند. [٣]

بلاذرى گويد: «حسين در تنعيم به كاروانى بر خورد كه از يمن مى‌آمد؛ و بحير بن ريسان حميرى آن را براى يزيد بن معاويه فرستاده بود. بحير كارگزار يزيد در يمن بود.

كاروان بار وَرْس (گياهى براى رنگرزى) و جامه داشت. فرستادگان بحير آن را براى يزيد مى‌بردند. حسين كاروان را گرفت و با خود برد و به شترداران گفت: «شما را مجبور نمى‌كنم.

هر كس دوست داشته باشد با ما به عراق بيايد كرايه‌اش را كامل مى‌دهيم و با او خوشرفتارى‌

[١] همان.

[٢] خطب الامام الحسين (ع) على طريق الشهاده، ج ١، ص ١٣٢. مؤلف كتاب، لبيب بيضون، قصيده‌اى را از خطيب، سيد على بن حسين هاشمى نقل كرده است كه در آن به ذكر منازل ميان مكّه تا كربلا مى‌پردازد و آغاز آن چنين است:

حسين همراه خاندان پاكش مكّه را به سوى عراق ترك گفت‌

در مسير راه از منزلگاه‌هايى گذشت كه سنگريزه‌هاشان بر ستارگان آسمان فخر مى‌فروشند

منزل نخست بستان ابن عامر بود و پس از آن با شتاب به تنعيم رفت.

[٣] ر. ك: معجم البلدان، ج ٢، ص ٩٤؛ نيز خطب الامام الحسين على طريق الشهادة، ج ١، ص ١٣٢.