با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١١ - ديدار امام با عمرو بن لوذان

اين نحوه عمل، يكى از مسائل مهم و اساسى در طراحى جنگى و بلكه در طرّاحى هر نوع رويارويى سياسى است. زيرا برنامه‌ريزى براساس نيروى نظامى و نه نيروى حقيقى، نيروى نظامى يا حركت سياسى را در برابر رويدادى، بزرگ‌تر از حجم واقعى آن قرار مى‌دهد و چنانچه بر اين نيرو يا حركت ضربه‌اى كوبنده يا براى مثال شكستى بزرگ وارد آيد، آن ضربه يا شكست بر سر نيروهاى واقعى وارد خواهد آمد و نيروهاى اضافى كه نيروى حقيقى را احاطه كرده و همراه آن نيروى ظاهرى را تشكيل مى‌دهد، در هنگام سختى پراكنده و متلاشى خواهد شد. و چنان كه خصلت و طبيعت اشيا است، نيروى حقيقى را در برابر ضربه يا شكستى فوق توان قرار مى‌دهد. از اين رو نيروى حقيقى پيش از دستيابى به اهداف موردنظر درهم كوبيده مى‌شود و يا به طور كامل از ميان مى‌رود.

اين در چارچوب تأثير مادى و زمينى است! اما در چارچوب تأثير معنوى و آسمانى بايد گفت كه امتحان مكرّر نيروهاى ظاهرى و خالص گردانيدن آنان به طورى كه تنها افراد با بصيرت با اراده‌هاى استوار باقى بمانند، موجب افزايش مراتب و منزلت اخروى آنان در نزد خداوند متعال مى‌گردد. زيرا سرافراز بيرون آمدن از امتحان موجب پاداش و رستگارى و ارتقاى آنان است و خداوند رحمت خويش را به هر كس بخواهد اختصاص دهد و خداوند توانگر و داناست.

١١- بطن عقبه [١]

ديدار امام با عمرو بن لوذان‌

طبرى گويد: «آنگاه رفت تا به بطن عقبه رسيد و در آنجا فرود آمد. ابو مخنف گويد:

لوذان، يكى از بنى عكرمه برايم گفت كه يكى از عموهايش از حسين (ع) پرسيد:

به كجا مى‌روى؟ و حضرت پاسخ داد. گفت: تو را به خدا سوگند، بازگرد. به خدا كه جز

[١] عقبه، منزلگاهى است در راه مكّه، پس از واقصه و پيش از «قاع» براى كسى كه به مكّه مى‌رود، و آن آبى است متعلق به بنى عكرمة بن وائل (معجم البلدان، ج ٤، ص ١٣٤).