«[فؤاد کریمی گفت:] یک سال قبل از شروع جنگ، نقل وانتقالاتی در مرز به وسیله نیروهای عراقی صورت گرفت که جریان امر به اطلاع مسئولین می رسید. سه ماه قبل از شروع جنگ اطلاعات بسیار دقیقی ازطریق منابع مختلف اطلاعاتی به فرماندهی کل قوا که در آن زمان بنی صدر بود و نیز ستاد مشترک داده شد، اما بااین وجود، دو هفته قبل از شروع جنگ طی یک تلگراف محرمانه از لشکر٩٢ زرهی خواسته می شود که به مرز عزیمت کنند و این امر صورت می گیرد و از طرف دیگر، عراق ٨ لشکر به جنوب روانه کرد، که در اصول نظامی هر فرمانده می داند یک لشکر در مقابل ٨ لشکر نمی تواند ایستادگی کند. ... علاوه برآن، هیچ گونه پیش بینی لازم ازقبیل مین گذاری مرزهای نفوذی ارتش عراق و سنگرکنی صورت نگرفت، که همه این مسائل سؤال برانگیز است که آیا در ابتدای جنگ خیانتی در کار بوده یا نه. آنچه مسلم است در بعضی جبهه ها مستقیماً خیانت به چشم می خورد، یعنی بعضی از واحدها فرماندهانشان همان اول جنگ خودشان را تسلیم نیروهای عراق کردند و واحدهای خود را به امان خدا سپردند. البته در بعضی جاها هم اهمال کاری هایی وجود داشت که ما نمایندگان مردم خوزستان در مجلس شورای اسلامی دراین زمینه تذکراتی به بنی صدر، فلاحی و ظهیرنژاد دادیم و گفتیم چرا سنگرکنی و مین گذاری در مرزها نشد، اما در مقابل این سؤالات و تذکرات هیچ پاسخی نشنیدیم. ... این ضعف ها و اهمال کاری ها سبب شد تا نیروهای دشمن در مدت سه روز مقدار ٨٠ تا ١٠٠ کیلومتر در خاک ما پیشروی کند که این امر با محاسبات نظامی نمی خورد. ... ظهیرنژاد فرمانده نیروی زمینی به همه واحدها در تمام جبهه ها دستور عقب نشینی داد و وقتی که من با ظهیرنژاد صحبت کردم که چرا دستور عقب نشینی آن هم با چنین فاصله ای دادید، در پاسخ گفت: "من نگفتم ٨٠ کیلومتر بلکه گفتم یک متر عقب نشینی کنید، اما اینها ٨٠ کیلومتر عقب نشینی کردند." ... بعداً ظهیرنژاد در یک جلسه محرمانه مجلس صریحاً گفت من عقب نشینی کردم و زمین دادم برای اینکه زمان بگیرم.

آقای کریمی [درمورد راهبرد عراق در حمله به ایران] گفت: در مرحله اول جنگ استراتژی تسخیر خوزستان بود، به طوری که در هفته های اول جنگ نیروهای صدامی بستان و سوسنگرد را می گیرند و پادگان حمیدیه را به محاصره درمی آورند و نیروهای ارتش جمهوری اسلامی طبق دستور تا پشت صفحه های فولی آباد عقب نشینی می کنند و نیروهای مستقر در پادگان حمیدیه، پادگان را با