به جریان هایی در ماه های اخیر اشاره کرده که با وقایع این روزها و ارتباطات بنی صدر با بعضی محافل غربی و امریکایی ارتباط دارد، مقالة وی درخور تأمل می باشد.

ترجمة این مقاله که روزنامه اطلاعات آن را تنظیم و چاپ کرده، به این شرح است:

«بنی صدر روز ١٢ ژوئن اندکی قبل از آنکه مجبور به اختفا شود، به ما گفته بود: "من هرگز ایران را ترک نخواهم کرد." بنی صدر در روز قبل از آن، از مقام فرماندهی نیروهای مسلح خلع شده و انتظار داشت از پست ریاست جمهوری نیز عزل شود. او در آن هنگام، اوضاع و احوال را آن قدر به حال خود مساعد می دانست که با اطمینان کامل می گفت: "اگر اراده ملت این چنین مورد توهین و تمسخر قرار گیرد، ایران یک "انقلاب دوم" به خود خواهد دید و دیری نخواهد گذشت که جبهه نظامی فروخواهد ریخت." برخلاف انتظار او، ارتش بلافاصله نسبت به امام خمینی ابراز وفاداری کرد و عده ای از شخصیت های روحانی که هنوز از وی پشتیبانی می کردند، یا تغییر جهت دادند و یا سکوت اختیار کردند و تلاش برای راه انداختن تظاهرات به نفع وی خیلی زود سرکوب شد. بنی صدر به طور اصولی می توانست روی پشتیبانی جدی سازمان های سیاسی افراطی چپ حساب کند. این سازمان ها بیشتر از گروهک ها تشکیل می شوند، اما به نظر می رسید سازمان مجاهدین خلق امکان آن را دارد که قشرهای عظیمی از مردم را بسیج کند. حزب رجوی مبارزان ورزیده در عملیات چریکی شهری و زرادخانه قابل توجهی دراختیار داشت، اما فشاری که به آنها وارد شد به قدری شدید بود که نمی توانستند امنیت رئیس جمهوری معزول را تأمین کنند.

از آن پس، بنی صدر نمی توانست اندیشه باطل رهبر و "مقاومت علیه دیکتاتور" از داخل کشور را به خود راه بدهد و اگر بازداشت می شد، به اتهام خیانت بزرگ محاکمه شده و به احتمال زیاد اعدام می شد. آیت الله گیلانی قاضی دادگاه انقلابی زندان اوین، این مطلب را در یک مصاحبه مطبوعاتی عنوان کرد و گفت: "بنی صدر مستحق سه بار اعدام است." معمولاً دادگاه های اسلامی اتهامات وارده به مجرمین را قبلاً فاش نمی کنند، اما روزنامه ها از اتهاماتی بحث می کردند که ثابت شده هریک از آنها به تنهایی کافی بود که رئیس جمهوری معزول را روانه پای چوبه دار کند. به گفته منابع رسمی، بنی صدر ظاهراً رهبری یک توطئه ضدانقلابی را که هدفش سوءقصد و حمله به مؤسسات دولتی و نمایندگان منتخب و دست زدن به فعالیت های خرابکارانه در داخل ارتش بود، به عهده داشته است.

به بنی صدر تهمت جاسوس امریکا زده نمی شد، اما روابطش با امریکا مورد سوءظن بود. او با گروگان گیری دیپلمات های امریکایی مخالف بود و هنگامی که وزارت دارایی را به عهده داشت، گفته بود که قصد دارد سپرده های ایران را از بانک های ماورای اقیانوس اطلس خارج کند و همین امر به کارتر امکان داد بی درنگ کلیه دارایی های جمهوری اسلامی را در امریکا مسدود کند.

او خطر شوروی را بیش ازحد جدی جلوه گر می ساخت تا بتواند دستاویزی برای نزدیک شدن به امریکا داشته باشد. در اوایل ماه ژوئیه، روزنامه های ایران اسناد و مدارکی درباره