این یک سال که گذشت با هزار و یک ترفند از فرعی ترین مسائل زندگی مان نیز پایین تر و دورتر بردند و تا آنجا غافل و سرگرم و درگیر ماندیم که به هفته جنگ یعنی اعلام خبر جنگ محتاج شدیم.

هرگاه یکی از رزمندگان جبهه ها به مناسبتی راهی تهران می شد و قدم در خیابان های این دیار می گذاشت ناگهان در بهت و حیرت و خشم فرومی رفت و می پرسید مگر اینجا نمی دانند جنگ است؟ مگر اینها نمی دانند در خوزستان چه خبر است؟

او که از جبهه می آید نمی تواند این توجیه را بپذیرد که کارهای ما و صف بندی های ما همه ضرورت است و گریزناپذیر و بلااشکال. زیرا اولاً غالب کارخانه ها و مؤسسات تولیدی می گویند امروز دو برابر گذشته ها تولید می کنیم، ولی متأسفانه احتکارها و سودجویی ها و تبلیغات کاذب مبنی بر قحطی فلان کالا و فلان محصول و کمبود مصنوعی به همین منظور ایجادکردن از یک طرف و حرص و هراس و هجوم برای خرید و روی هم انباشتن و نتیجتاً مصرف مضاعف از طرف دیگر، باعث این مصیبت ها و نابرابری ها می شود. ثانیاً ازقضا آنها که محتاج ترند و محروم تر کمتر در صف اند، کمتر اسیراند و بیشتر دررابطه با جبهه ها. ثالثاً بحث اصلی بر سر این نیست که آن که واقعاً محتاج است برای رفع حاجت ضروری در صف هم بایستد.

بچه ها دائماً از این واقعیت تلخ می نالیدند و می نالند که در جبهه، جنگی به عظمت جنگ های تاریخ در جریان است و پشت جبهه (جز در میان همان قشرهای محروم و حزب الهی) انگار هیچ خبری نیست! می آیند و می روند و می خندند و بعضاً آراسته و پیراسته تر می گردند و فحش مترقی هم می دهند و جنجال ١٤ اسفند و امثال آن را نیز برپا می کنند. در قیافه ها نگرانی برای جنگ و سرنوشت آن مشهود نیست. از تصور شکست رنجی احساس نمی کنند و به این نمی اندیشند که اگر مسئله اصلی؛ یعنی جنگ حل نشده بماند یا به ضرر ما سیر کند حتی بر سر خودشان چه ها خواهد آمد و در شهر و دیارشان چه ها خواهد شد.

پس می بینیم که گرچه توده های محروم و مستضعف و مؤمن، انبوه کسانی که در نمازهای جمعه صف می بندند و آنها که به نحوی با جبهه ها و رزمندگان جبهه ارتباطی دارند جنگ را از هر جهت تغذیه می کنند، حمایت می کنند و به مثابه مرحله ای از مراحل انقلاب پیش می برند، اما جو عمومی و فضای زندگی شهرها چنان که باید حال وهوای جنگ را ندارند. ... وضع مطلوب آن است که تمام یک ملت، جنگ زده باشند. به عبارت دیگر جنگ را مثل یا مشابه یک جنگ زده احساس کنند.

هفته جنگ تمهیدی است برای وصول چنین مطلوب و مقصودی. میزان موفقیت ما در این هفته بستگی به این دارد که تا چه اندازه بتوانیم احساس جنگ و جنگ زده را به اعماق روح و جان مردم منتقل کنیم.»[١]

[١] روزنامه اطلاعات، ٢٨/٦/١٣٦٠، صص ١ و ٢.