اوضاع داخلی این کشور و تأثیر جنگ در کاهش صادرات نفت دو کشور به ویژه عراق از موضوعاتی است که در این گزارش به آن پرداخته شده است. در بخشی از این مطلب آمده است: «اولاف پالمه، نماینده سازمان ملل که ریاست یکی از چهار هیئت صلح - به منظور پایان دادن به جنگ عراق علیه ایران را به عهده داشت، ماه آوریل گذشته گفت هر دو کشور معتقدند که جنگ در جبهه ها به پیروزی هیچ یک از طرفین نخواهد انجامید. از سوی دیگر نیز ثابت شده که تلاش های دیپلماتیک جهت پایان دادن به این جنگ مثمر ثمر واقع نخواهد بود.

پالمه، یاسر عرفات و میانجیگران کنفرانس اسلامی و کشورهای غیرمتعهد اظهار داشته اند که ایران معتقد است تا خروج آخرین سرباز عراقی از قلمرو ایران هیچ گونه مذاکرات صلحی امکان پذیر نخواهد بود. در همین حال، عراق قول داده است تا زمانی که ایران، حاکمیت عراق بر گذرگاه آبی ٢٠٠ کیلومتری شط العرب [اروندرود] را به رسمیت نشناسد به جنگ ادامه خواهد داد.

تحلیل گران و دیپلمات های خاورمیانه که سال گذشته ادامه جنگ را تنها برای مدت یک هفته پیش بینی کرده بودند، اکنون بر این عقیده اند تا بروز تغییری در رهبری یکی از دو کشور متخاصم، این جنگ ادامه خواهد یافت. عراقی هایی که از بیروت عبور می کردند، گفتند سرازیرشدن آزاد پول به این کشور آن هم به این ترتیب تا کنون سابقه نداشته است و تصریح کردند این امر به خاطر راضی نگاه داشتن مردم عراق از رهبر این کشور علی رغم طفره رفتن از استقرار صلح صورت می گیرد. یک عراقی که خواست نامش فاش نشود، گفت هر خانواده ای که پسر خود را در جنگ از دست می دهد پول و خانه جدید دریافت می کند. یکی دیگر از اتباع عراق گفت دولت شدیداً مراقب است که هیچ گونه کمبودی به وجود نیاید و اکثریت اقلام مورد نیاز ازطریق بنادر پادشاهی اردن وارد بغداد می شود.

در ایران اثرات جنگ بیشتر مشهود می شود. [به گفته] یک ایرانی که اخیراً به بیروت آمده است، اکنون در ایران کمبودهایی به چشم می خورد که دولت آن را ناشی از جنگ می داند. این کمبودها بیشتر شامل مواد غذایی، مرغ، تخم مرغ و دیگر مواد خام می شود. وی گفت تأمین بنزین همچنان به سختی صورت می گیرد و کپسول گاز برای مصارف خانگی نیز پیدا نمی شود.»

آسوشیتدپرس در بخشی دیگری از گزارش خود ضمن بررسی وضعیت صدور نفت دو کشور و مشکلات موجود دراین زمینه که به شدت تحت تأثیر اوضاع جنگی دو کشور و منطقه است، آورده است: «در دهه ١٩٧٠، نفت برای هر دو کشور ایران و عراق منبع عمده درآمد به شمار می رفت. ایران قبل از انقلاب اسلامی در این کشور روزانه بین ٥ تا ٦ میلیون بشکه نفت تولید می کرد. کمی قبل از بروز جنگ، ایران حدود ٥/١ میلیون بشکه نفت در روز تولید می کرد، درحالی که تولید عراق روزانه ٥/٣ میلیون بشکه بود. این جنگ بر صادرات هر دو کشور تأثیر گذارد، لکن عراق به خاطر موقعیت بهتر ذخایر ارزی اش و جمعیت ١٣ میلیونی آن