شهربانی باید به این خواست مردم جواب بدهد. مردم می گویند اگر شهربانی در منطقه هایی که نمایندگان مردم هستند و کلانتری در چند قدمی آنهاست، نمی توانند خانه اینها را زیر نظر بگیرند و لااقل صبح موقع حرکت و شب موقع ورود به خانه، این قدر قدرت ندارد که معبر را امن نگه دارد، پس این بودجه ٥ میلیارد تومانی برای چیست؟ مردم دیروز جداً از شهربانی خشمگین بودند و شهربانی مقصر است و ما نمی توانیم بپذیریم که شهربانی نمی تواند. در رژیم سفاک پهلوی، ماها آن قدر که از شهربانی وحشت داشتیم از ساواک وحشت نداشتیم. پاسبان ها در زمانی که دوره پُست آنها نبود، در لحظات بیکاری با لباس مبدل در همه خیابان ها و کوچه ها حضور داشتند و کوچک ترین حرکت ماها را زیر نظر داشتند و ما بیش از اینکه به دست ساواک گرفتار شویم، به دست عوامل شهربانی گرفتار می شدیم. من در آن منطقه ای که زندگی می کردم، کوچک ترین حرکتم را شهربانی به ساواک گزارش می داده است و امروز در پرونده ساواک آن را می بینیم، کی در خانه هستم و کی از خانه بیرون می روم، چه کسی به مهمانی می آید و حتی از خصوصیات داخل خانه من را هم گزارش می داده است. شهربانی امروز بیکار است. البته خدماتی در کشف هروئین و بعضی چیزها را می بینم، اما اینها کافی نیست. من اخطار می کنم به شهربانی که از این به بعد، ما نمی توانیم تحمل کنیم که ٥ میلیارد تومان بودجه این کشور را بدهیم به شما و در کنار کلانتری یک نماینده مجلس را؛ نماینده ای که یک میلیون و دویست هزار نفر از این مردم به او رأی داده اند، چند ماشین آن را به گلوله ببندد و ماشین از جلوِ کلانتری عبور کند و شما او را پیدا نکنید! به هرحال، البته این حرف من معنی اش این نیست که از شهادت می ترسیم؛ ما انتخاب نمی خواهیم بکنیم. ما مطمئن هستیم که خون آیت به اندازه زندگی آیت اثر دارد؛ یعنی تاریخ آیت، جسم آیت، کتاب آیت و شهر آیت از این به بعد، الهام بخش است. سازنده است و این واقعیتی است. یعنی این شهادت به زندگی ٥٠ ساله آیت مفهوم دیگری داد. پنجاه سال زندگی [را] آیت به عنوان سمبل راه خدا طی کرد و این برای ما بسیار با ارزش است. دروازه هر شهری، هر حوزه انتخابیه ای که نماینده اش شهید شود، برای ده ها سال بیمه می شود. قبرش، خانه اش، فامیلش، آنجا الهام بخش می شود و ما این را می دانیم و مطمئن هستیم که آنجا مرکز تنفر علیه نفاق و کفر می شود و این از آثار این شهادت هاست و مجلس جای آنها را پر می کند. امروز ما صندلی های خالی ٢٧ تن از شهدای روزهای گذشته را پر می بینیم و فردا صندلی آیت را هم پر خواهیم دید، اما وظیفه شهربانی و نیروهای امنیتی مسئله دیگری است. نفرین مردم را هم برای خودتان نخرید. تلاش کنید که این کشور را حفظ کنید و درعمل، خودتان ثابت کنید که لایق هستید تا مردم بتوانند در سایه حضور شما با امنیت زندگی کنند.»[١]

[١] روزنامه کیهان، ١٧/٥/١٣٦٠، ص٣.