منفجر کردند،[١] واحد مهندسی نیز خاکریز حاشیه کارون را تقویت کرد. در محورهای جاده آبادان - ماهشهر و جبهه ذوالفقاری نیز موفقیت نسبی حاصل شده بود. حضور و آتش مؤثر دو دستگاه تانک سپاه نیز در حمایت از پیشروی نیروها نقش بسزایی داشت.

از آنجا که نیروهای باقیمانده دشمن در سنگرها پنهان شده بودند و مزاحمت هایی را ایجاد می کردند، نیروهای خودی علاوه بر تقویت خطوط پدافندی، به پاک سازی مناطق تصرف شده پرداختند.[٢] در همین حال بالگردهای هوانیروز نیز با شلیک موشک تعدادی از تانک های عراقی را هدف قرار دادند.

تا ساعت ١١ صبح، حدود ٧٠٠ نفر از افراد دشمن اسیر شدند و بجز درگیری در محور فیاضیه، وضعیت عمومی سایر جبهه ها خوب گزارش شد.[٣]

در همین حال، درگیری در محدوده پل حفار همچنان ادامه داشت و عراق می کوشید ضمن خارج کردن بخشی از نیروها و تجهیزات زرهی خود از منطقه، شرق رودخانه کارون را به هر طریق ممکن حفظ کند و این سرپل را از دست ندهد. مقاومت عراقی ها برای حفظ این سرپل در نخستین ساعات روز، موجب واردآمدن فشارهایی به نیروهای خودی شد، اما با تلاش فراوان رزمندگان اوضاع تا حدی سامان یافت و از این پس، پل حفار کانون توجه و اقدامات نیروهای خودی و دشمن قرار گرفت. بدین ترتیب نیروهای محور شمالی عملیات تا ساعت ٩ صبح در ٨٠٠ متری جنوب این پل مستقر شدند و به سمت جنوب (پل حفار) آرایش پدافندی گرفتند.

تصرف پل قصبه در تصمیم گیری فرماندهان عراقی اخلال جدی ایجاد کرد، زیرا آنان ناچار شدند تردد نیروهایشان را (برای فرار به غرب رودخانه کارون یا اجرای پاتک) در تنها پل باقیمانده در منطقه حفار متمرکز کنند. پس از استقرار نیروهای خودی در جنوب پل قصبه، دیدبانان کارآمد جبهه دارخوین، با نزدیک شدن به پل حفار و هدایت آتش مؤثر روی آن، دشمن را دچار سرگردانی و بحران بیشتری کردند. علی آستانه از نیروهای حاضر در این منطقه در تشریح این وضعیت می گوید: «پس از رسیدن به پل قصبه و توجیه نسبت به چگونگی وضعیت آن، چند نفر از دیدبان ها ازجمله حاج آقای احمدی مسئول دیدبانی منطقه به سمت پل حفار حرکت کردند. در یک کیلومتری پل حفار، وی از یک درخت بالا رفت و با دیدبانی دقیق جناح شرقی و غربی پل، آتش مؤثری را روی منطقه دشمن روانه کرد. آتش سنگین توپخانه در پل حفار که محل آمدوشد نیروهای عراقی از غرب به سمت کارون بود، باعث

[١] این پل از نوع پی.ام.پی و به شکل قطعات به هم وصل شده بود که نیروهای تخریب دو سه قطعه از آن را در قسمت شرقی منفجر کردند. با انهدام این بخش و به زیر آب رفتن قسمت های دیگری از پل، امید دشمن برای استفاده مجدد از آن به کلی از بین رفت. (سید یحیی صفوی و حسین اردستانی، عملیات ثامن الائمه مبدأ تحول در استراتژی نظامی ایران، تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه پاسداران، ١٣٨٨، ص٣٣٢)

[٢] عملیات ثامن الائمه مبدأ تحول در استراتژی نظامی ایران، پیشین، ص٣٣٣.

[٣] سند شماره ١٣٣٩١٤ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: عملیات ثامن الائمه، ٦/٧/١٣٦٠، صص ١٤ - ١.