همکاری با بنی صدر را ترجیح می دهند و عده ای هم به دلیل آنکه بختیار طرف دار یک حکومت مرکزی است، با وی مخالف هستند. نویسنده اذعان داشته است که سلطنت طلب ها بیش از آنکه قدرت واقعی داشته باشند، در آرزوی روزی هستند که شورشی فراگیر در سراسر ایران و حتی ارتش برپا شود.

در ادامه گزارش، تیری دژاردن نویسنده مقاله، به ملاقات خود با یکی از رهبران کرد ایران - که وی را رئیس می نامد - در نقطه ای مرزی اشاره کرده که ضمن آن اختلاف ها ی بین گروه های گوناگون در نحوه برخورد با نظام جمهوری اسلامی ایران بررسی شده است. در این بخش از گزارش که درواقع به تأثیر عملیات اخیر ایران بر مسائل داخلی این گروه ها اشاره دارد آمده است: «سرهنگ م که تمام مکالمات را دقیقاً برای من ترجمه می کرد گفت از پریروز تابه حال اوضاع کاملاً تغییر کرده است. کردها در آن سوی مرز به جان یکدیگر افتاده اند؛ سنار مامدی رهبر ایل معروف شکاک، علناً با قاسملو وارد جنگ شده است. ...

سرهنگ م نقشه های گمراه کننده سیاست کرد را در ماه های اخیر برای من تشریح کرد. در سال ١٩٨٠، چهارمین کنگره حزب دمکرات کردستان تصمیم می گیرد یک سیاست "همکاری نسبی" را با رژیم آیت الله [خمینی] که به خاطر مشکلاتی که با آن مواجه است، ظاهراً آماده است امتیازات بیشتری را به کردها بدهد، اتخاذ نماید. قاسملو مجدداً به عنوان دبیرکل حزب دمکرات کردستان انتخاب می شود و یک کمیته مرکزی مرکب از ٢٥ عضو انتخاب می گردد. چند هفته بعد، ٧ نفر از این ٢٥ نفر عضو کمیته مرکزی به مخالفت با قاسملو می پردازند ... غنی بلوریان، که ٢٧ سال در زندان شاه به سر برده بود، رئیس این ٧ نفر مخالف بود [و] دیکتاتوری قاسملو را که رفته رفته شدیدتر می شد و درعین حال تمایل بیش از حد وی را به جناح چپ محکوم می کرد.

باوجوداین، اختلافات اولیه اهمیت چندانی نداشت، اما چند هفته ای ا ست که سه عضو دیگر کمیته مرکزی حزب دمکرات کردستان نیز به جمع مخالفین پیوسته اند، درحالی که این سه عضو کمیته مرکزی از اهمیت بسیار برخوردارند، زیرا این سه نفر رهبران ایل های "شکاک"، "هارکی" و "بگ زاده" هستند؛ سه قبیله ای که دقیقاً کنترل مرز ایران و ترکیه را در دست دارند. ولی موضوعی که باعث وخامت اوضاع شده است، این است که این قبایل با افراد بارزانی یعنی ایل عراقی که کنترل منطقه ای موسوم به "سه مرز" یعنی کوهستان های مشرف به ایران، عراق و ترکیه را در دست دارند همکاری می کنند.

این بار قاسملو به هیچ ترتیب نمی تواند اختلافات را تحمل کند و پیشمرگان کرد را به مقابله با آنان می فرستد، بدین ترتیب جنگ بین کردها شروع می شود و ٧ نفر از اعضای کمیته مرکزی به همراه ٣ عضو دیگر به طرف داری از [آیت الله] خمینی برخاستند و پاسداران نیز وارد منطقه