کویت نزدیک به ٦ میلیارد دلار به عنوان "سهم این کشور برای حمله به جمهوری اسلامی ایران"، به صدام حسین پرداخته است. ٢ میلیارد دلار از این مبلغ با تصویب پارلمان کویت تأمین شده و بقیه آن را خاندان الصباح پرداخت کرده است.

نشریه کانادایی کرسنت اینترنشنال در مقاله ای ضمن اعلام این خبر، موضوع درگیرشدن برخی کشورهای عربی در جنگ عراق علیه ایران را مورد بررسی قرار داده است. در این مقاله علاوه بر تهدیدهای صریح عراق علیه کویت با هدف درگیرکردن این کشور در جنگ به برخی موضوعات درون حاکمیت کویت و ناخشنودی و بیم مقامات کویتی از آینده روابط با عراق نیز اشاره شده و آمده است:

«برای اجابت تقاضای روزافزون صدام، کویت مانند بندرگاهی برای ارسال وسایل نظامی و دیگر احتیاجات جنگی به عراق عمل می نماید. نزدیک به نیمی از وسایل بندرهای کویت تنها در خالی کردن کالاهایی که قرار است به عراق برسد، مورد استفاده قرار می گیرد.

ایران اخیراً اعلام کرده محموله یک کشتی دانمارکی را که مهمات بود، توقیف نموده است. این محموله قرار بود ازطریق کویت به عراق حمل شود.[١] بنا به گزارش شهود عینی، روزانه نزدیک به یک صد و پنجاه کامیون پر از کالا، کویت را به قصد عراق ترک می کنند، درحالی که پول بخش عمده ای از این کالاها توسط کویت پرداخت می شود.

اکنون مدت هاست که صدام درصدد بازگشایی ترمینال های نفتی خود در البکر فاو در جنوب شط العرب [اروندرود] می باشد، اما هوشیاری نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران همه این تلاش ها را خنثی کرده است. از سوی دیگر، صدام به این نتیجه رسیده است که تنها راه نجاتش استفاده از جزایر کویتی در منطقه است. ازاین رو سعی در درگیری هرچه بیشتر کویت در این جنگ داشته است و کویتی ها نیز باتوجه به این شیوه های سیاسی او در قبل، از افتادن در این چاه تاکنون اکراه ورزیده اند. بااین حال، برای مجبورکردن کویتی ها، صدام تبلیغاتی را در دستگاه های ارتباطی کویت آغاز نموده و از آنها خواسته است که همچنان که او در سال ١٩٧٧، ١٩٨٠ و امسال، عراقی های ایرانی الاصل را اخراج کرده، آنها نیز کویتی های ایرانی الاصل را از کویت اخراج کنند و برای اجرای این منظور ترتیبی داده تا چند بمب در نقاط مختلف شهر [های] کویت کار گذارده شود و گفته می شود تروریست هایی که این بمب ها را کار گذاردند، فلسطینی های طرف دار صدام بودند که ٢ تن از آنها پس از کارگذاری بمب ها به عراق گریختند و صدام از استرداد آنها به دولت کویت سر باز زد. بدیهی است هدف این بوده که گناه این انفجارها به گردن کویتی های ایرانی الاصل افتد، ولی این نقشه شکست خورد و دست عراق برای کویتی ها خوانده شد.

[١] این کشتی حامل مقادیری مواد منفجره ازجمله ١٧٧ تن دینامیت بود که نیروی دریایی ارتش آن را توقیف کرد و پس از تخلیه محموله اش در بندرعباس آزاد شد. (روزشمار ١٩/٥/١٣٦٠).