مجلس شورای اسلامی، در اجرای اصل ١٣٣ قانون اساسی و با عنایت به ماده ١٧٩ آیین نامه داخلی مجلس، بدین وسیله اسامی هیئت وزیران که به تصویب شورای موقت ریاست جمهوری رسیده است، به منظور أخذ رأی اعتماد به شرح زیر به آن مجلس محترم تقدیم می شود. نظر به اینکه اعضای این دولت در کابینه برادر شهیدمان حجت الاسلام دکتر محمدجواد باهنر نیز عهده دار همین وظایف بوده اند، لذا برنامه دولت همان است که در هنگام معرفی کابینه قبلی تقدیم مجلس شورای اسلامی شده است.

محمدرضا مهدوی کنی - نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران.»[٢]

در این نامه، بجز وزیر راه وترابری و وزیر کشور (مهدوی کنی) - که به سمت نخست وزیری انتخاب شده بود - سایر وزیران با همان ترکیب کابینه قبلی به این شرح به مجلس معرفی شدند:

١. علی اکبر پرورش، وزیر آموزش وپرورش.

٢. عبدالمجید معادی خواه، وزیر ارشاد اسلامی.

٣. حسین نمازی، وزیر اقتصاد و دارایی.

٤. میرحسین موسوی، وزیر امور خارجه.

٥. حبیب الله عسگراولادی مسلمان، وزیر بازرگانی.

٦. هادی منافی، وزیر بهداری.

٧. مرتضی نبوی، وزیر پست و تلگراف و تلفن.

٨. سید محمد اصغری، وزیر دادگستری.

٩. سید موسی نامجو، وزیر دفاع.

١٠. محمدهادی نژادحسینیان، وزیر راه وترابری.

١١. مصطفی هاشمی خوراسکانی، وزیر صنایع.

[١] آقای هاشمی رفسنجانی درمورد سیر توافق شورای موقت ریاست جمهوری و نخست وزیر درمورد انتخاب اعضای کابینه می نویسد: «با آقایان مهدوی و [موسوی] اردبیلی درباره کابینه، مخصوصاً وزیران کشور و راه، خیلی سریع توافق کردیم و کابینه کاملی برای اولین بار در تاریخ انقلاب تصویب کردیم و آقای مهدوی [در نامه ای] کابینه را به مجلس معرفی کرد. این کارها در ظرف یکی دو ساعت انجام شد. راستی که هماهنگی چه اندازه کارها را سرعت می دهد. بعد از شروع جلسه عصر در مجلس، با نامه آقای مهدوی به مجلس رفتم و نامه را خواندم سرعت عمل، تأثیر خوبی داشت.» (اکبر هاشمی رفسنجانی،: عبور از بحران (کارنامه و خاطرات سال ١٣٦٠)، به اهتمام یاسر هاشمی، تهران: نشر معارف انقلاب، چاپ نهم ١٣٨٦، ص٢٢٣)

[٢] روزنامه اطلاعات، ١٢/٦/١٣٦٠، ص٣.