غارتگری ها و جنایات جهانخواران است و چرا این خشم را تقویت نکنیم و چهره خندان امام خمینی را برای خود و برای توده ها طلب کنیم. امپریالیست ها از این خشم انقلابی وحشت دارند.»

اما همان گونه که انتظار می رفت و به رغم انتشار متن دست نویس وصیت نامه، سازمان با فحاشی علیه نظام و مسئولان بدون پرداختن به متن وصیت نامه آن را جعلی خواند.

نگاهی گذرا به اوضاع داخلی ایران

در این دوره (از اول مرداد تا ١٤ مهر ١٣٦٠)، وقایع مهم و تأثیرگذاری در عرصه سیاسی در داخل کشور رخ داد که از آن جمله می توان به برگزاری دو انتخابات ریاست جمهوری به فاصله ٧٠ روز از یکدیگر اشاره کرد.

آغاز این دوره مقارن با انتخابات دومین دوره ریاست جمهوری ایران است.[١] با انتخاب محمدعلی رجایی در ٢ مرداد ١٣٦٠، خلأ جایگاه رئیس قوه اجرایی کشور مرتفع شد و با معرفی محمدجواد باهنر به عنوان نخست وزیر و پس از آن، معرفی کابینه و رأی اعتماد مجلس به آن در ٢٦ مرداد ١٣٦٠، ساختار اجرایی کشور که درپی رأی به عدم کفایت سیاسی بنی صدر ناقص شده بود، کامل شد؛ بدین ترتیب با شکل گیری هیئت دولت گام مثبتی به سوی ثبات سیاسی کشور برداشته شد. اما این وضعیت چندان دوام نیافت و دو هفته بعد در تاریخ ٨ شهریور ١٣٦٠، رئیس جمهور و نخست وزیر در انفجار ساختمان نخست وزیری به شهادت رسیدند و بار دیگر شرایط همچون گذشته شد. بلافاصله پس از این واقعه، برای دومین بار، شورای موقت ریاست جمهوری (مرکب از آیت الله موسوی اردبیلی رئیس دیوان عالی کشور و حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس شورای اسلامی) تشکیل شد و اداره امور کشور را در دست گرفت. این شورا ١٠ شهریور ١٣٦٠، آیت الله محمدرضا مهدوی کنی را به عنوان نخست وزیر موقت انتخاب و به مجلس شورای اسلامی معرفی کرد. مجلس نیز فردای آن روز به وی رأی اعتماد داد. نخست وزیر هم بعدازظهر روز ١١ شهریور ١٣٦٠، کابینه جدید را که بجز وزیر کشور[٢] همان وزیران دولت قبل بودند، به مجلس شورای اسلامی معرفی کرد و مجلس نیز در جلسه علنی روز ١٢ شهریور ١٣٦٠، با ١٧٠ رأی موافق، ٤ رأی مخالف و ٤ رأی ممتنع، به کابینه آیت الله مهدوی کنی رأی اعتماد داد. بدین ترتیب، در کمتر از ٤ روز، نظام اجرایی کشور سامان یافت و در امور اجرایی اختلالی به وجود نیامد.

برگزاری سومین انتخابات ریاست جمهوری کشور مهم ترین اولویت و برنامه دولت جدید بود.

[١] پس از رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی بنی صدر در ٣١ خرداد ١٣٦٠ و تأیید رأی نمایندگان توسط امام خمینی در یکم تیر ١٣٦٠، مطابق قانون، شورای موقت ریاست جمهوری (متشکل از حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس شورای اسلامی، آیت الله بهشتی رئیس دیوان عالی کشور و محمدعلی رجایی نخست وزیر) اداره امور اجرایی کشور را بر عهده گرفت. این شورا با همکاری دولت، زمینه را برای برگزاری دومین دوره انتخابات ریاست جمهوری فراهم کرد.

[٢] شهردار تهران به جای آیت الله مهدوی کنی به عنوان وزیر کشور به مجلس معرفی شد.