در ادامة مطلب رادیو لندن به نقل از یکی از خبرنگاران روزنامه تایمز، درباره موقعیت بنی صدر در میان دیگر پناهندگان ایرانی مقیم فرانسه آمده است: «سایر پناهندگان ایرانی مقیم فرانسه آقای بنی صدر را با آغوش باز نخواهند پذیرفت. یکی از کارمندان شاپور بختیار آخرین نخست وزیر رژیم گذشته - که وی نیز در پاریس به سر می برد - گفته است که آقای بنی صدر در بین ناسیونالیست های ایرانی جایی ندارد. وی ریاست جمهوری و فرماندهی کل قوای رژیم حاکم ایران را عهده دار بوده و با روحانیون ایران همکاری نزدیک داشته است.»

روزنامه گاردین هم دراین باره نوشته است: «موضوع خروج بنی صدر نشانه هم دستی و هم فکری با وی مخصوصاً در میان پرسنل نیروهای مسلح است، ولی اینک بسیار بعید [به نظر] می رسد که آقای بنی صدر بتواند نقش ویژه ای را که در ایران به عهده داشته [است] کماکان در فرانسه نیز ادامه دهد.»

این روزنامه افزوده است: «وی پس از خلع از مقام ریاست جمهوری، نه تنها قادر به ادامه فعالیت های مخفی اش در تهران بوده، بلکه با آیت الله خمینی نیز وارد مذاکره شده است.»[١]

در میان جرایدی که طرف دار فرار بنی صدر و رجوی و اعطای پناهندگی فرانسه به آنها بوده اند، موضع روزنامه مستقل و میانه رو لواسوار نیز جالب توجه است. این روزنامه پس از طرح ماجرای فرار بنی صدر و رجوی، تلاش برخی محافل سیاسی و مطبوعاتی اروپا را برای مشابه جلوه دادن اقامت امام خمینی در نوفل لوشاتو با حوادث اخیر رد کرده است و به مقایسه پاسپورت توریستی امام خمینی در دوره حضور در حومه پاریس در ماه های قبل از پیروزی انقلاب اسلامی با این دوره، ازنظر قوانین پناهندگی فرانسه پرداخته و نتیجه گرفته است: اقدام بنی صدر و رجوی "هواپیماربایی" بوده است و آنان براساس قوانین فرانسه مجرم هستند و بنابراین نباید مشمول پناهندگی سیاسی شوند. در بخشی از مقاله آمده است:

«یادآوری این مطلب بی فایده نیست که امام خمینی که رهبریت انقلاب ایران را در نوفل لوشاتو، به عهده داشت، باوجود اعتراضات رسمی زیاد، ازطرف دولت سابق فرانسه مورد مواخذه قرار نگرفته بود. مسلماً امام خمینی با داشتن یک پاسپورت ایرانی تنها یک "توریست" محسوب می گردید نه یک پناهنده سیاسی. کاردار سفارت ایران در پاریس ازطرف دولت ایران مأمور استرداد بنی صدر از وزارت امور خارجه فرانسه گردید. درحقیقت، دراثر هواپیماربایی، آقای بنی صدر موفق گردید به فرانسه بیاید. در این شرایط، قانوناً بنی صدر و همراهانش که هویت تمامشان مشخص نگردیده، می توانند مجرم محسوب [شوند] و دیگر مشمول پناهندگی سیاسی نباشند و دراین صورت، دولت فرانسه در وضعیت حساسی قرار گیرد.»[٢]

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٣٢، ٩/٥/١٣٦٠، صص ٣ - ١ ضمیمه، رادیو لندن، ٨/٥/١٣٦٠.

[٢] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد اسلامی، نشریه بررسی مطبوعات جهان، شماره ١٠، ١٩/٦/١٣٦٠، صص ١٤ و ١٥، لواسوار.