تنها در ایران آشفته است که تعداد "اقلیت" یک حزب می تواند بر تعداد "اکثریت" همان حزب فزونی داشته باشد. درمورد سازمان مارکسیستی - لنینیستی فداییان خلق که پس از انقلاب منشعب شد، وضع بدین منوال است. فداییان (اکثریت)، به مفهوم اکثریت در کمیته رهبری چریک ها، تصمیم به حمایت از دولت بنیادگرا گرفت، لیکن از آن پس دسته منشعب شده اقلیت به خرابکاری و جنگ های چریکی علیه رژیم دست می زند. این عملیات چریکی به ویژه در خوزستان و شمال غرب - که اقلیت از تجزیه طلبان کرد حمایت می کند - صورت می گیرد.

ناظران سیاسی تهران اظهار داشتند که به دنبال انشعاب در سازمان فداییان، اکثر طرف داران آن به اقلیت پیوستند. رهبران این دسته در دوران حکومت شاه آموزش های خود را در یمن جنوبی فراگرفته اند، لیکن به شورای مقاومت ملی بنی صدر و رجوی نپیوسته اند. منابع دیپلماتیک اظهار می دارند که مجاهدین و فداییان (اقلیت) در مناطق نزدیک به دریای خزر علیه بنیادگرایان دست به عملیات مشترک چریکی زده اند.

گروه پیکار [در راه آزادی طبقه کارگر]

جبهه مخالف ایران، هم قبل و هم بعد از انقلاب، با اختلافات طولانی و تفرقه ها دست به گریبان بوده است. پیکار سازمانی است مارکسیستی - لنینیستی با تعداد اعضایی نامعلوم که از مجاهدین منشعب شده است.

مجاهدین در اوایل دهه ١٩٧٠، کار خود را به عنوان یک گروه اسلامی ضدسلطنت آغاز نمودند. بعدها دسته ای اسلام را رد کرده و کوشیدند این سازمان را به مارکسیسم - لنینیسم بکشانند. مبارزه ای که به دنبال آن بر سر قدرت صورت گرفت، چنان سبعانه بود که گفته می شود یکی از مجاهدین اسلامی به دست مخالفان مارکسیست - لنینیستی خود زنده زنده در آتش سوخته است.

پیکار مسئولیت چندین بمب گذاری در تهران را به عهده گرفته است. ناظران سیاسی در اینکه آیا این گروه در مبارزه علیه [آیت الله] خمینی به مجاهدین و یا به همین خاطر به فداییان خواهند پیوست، اظهار تردید می کنند. یک تحلیل گر ایران معاصر اظهار داشت: تمام این گروه ها همان مدتی را که صرف حمله به یکدیگر به عنوان "بورژوای کوچک" می کنند صرف محکوم نمودن [آیت الله] خمینی می نمایند.