در جناح راست (سمت ماهشهر)، خودروهای حامل نیرو از همان آغاز حرکت (کیلومتر ١٨ جاده آبادان - ماهشهر)، راه را گم کردند و فرمانده دسته عمل کننده (ستوان یکم میرزایی) موفق نشد نیروها را در ستونی منظم و در موعد مقرر به محل مورد نظر برساند و این نیروها با دو ساعت تأخیر در ساعت ١:٥٠ بامداد، برای حمله به دشمن و اجرای مانور اعلام آمادگی کردند. در جناح چپ (سمت آبادان) نیز به دلیل بروز مشکل در حرکت نیروهای جناح راست و ایجاد هماهنگی در پیشروی، به نیروهای این جناح دستور توقف داده شد، اما پس از دستور مجدد حرکت، رزمندگان در ٧٠ متری خاکریز دشمن به میدان مین برخورد کردند و باوجود تلاش نیروهای واحد مهندسی ارتش که مسئولیت پاک سازی میدان های مین را بر عهده داشتند، معبری در این میدان باز نشد؛ به همین دلیل، نیروها تغییر مسیر دادند و سینه خیز خود را تا ١٥ متری خاکریز دشمن رساندند. این مشکلات سبب شد نیروها دیرتر از موعد مقرر برای حمله به خط اول دشمن اعلام آمادگی کنند.

حدود ساعت ٣:٣٠ صبح، درحالی که نیروهای جناح راست درحال انجام دادن آخرین هماهنگی ها برای آغاز عملیات بودند، نیروهای خط شکن جناح چپ که از سپاه بودند، تعدادی از سنگرهای ابتدایی در خط مقدم دشمن را پاک سازی و سپس تصرف کردند، اما به دلیل پیشروی نکردن نیروهای پشتیبانی، عملیات به تدریج متوقف شد.

قبل از آنکه نیروهای جناح راست (ارتش) حمله خود را آغاز کنند، سرگرد ایرائی دستور توقف و عقب آمدن نیروها را صادر کرد. این درحالی بود که نیروهای جناح چپ (سپاه) برخلاف این دستور، حمله به خاکریزهای دشمن را آغاز کرده بودند، اما نیروهای جناح راست اقدام به عقب نشینی کردند.

فرمانده تیپ٢ لشکر٧٧ (سرهنگ کهتری) با اطلاع از عقب آمدن نیروهای ارتش، به سرگرد ایرائی اعتراض کرد[١] و نیروها را به ادامه پیشروی فراخواند، اما به دلیل تغییر مسیر و حرکت نیروهای جناح راست به عقب، وضعیتی به وجود آمد که دستور فرمانده تیپ نیز مؤثر واقع نشد و نیروهای دنبال پشتیبان جناح راست، به سرعت به سمت خط خودی عقب نشینی کردند. پشتیبانی نشدن نیروهای خط شکن جناح راست علاوه بر آنکه تلفات سنگینی به نیروهای عمل کننده نوک این محور وارد کرد، سبب شد فشار به نیروهای جناح چپ نیز از پهلو شدید شود، طوری که ورود نیروهای احتیاط به منطقه ضرورت یافت، اما باوجود درخواست های مکرر نیروهای جناح چپ (سپاه) مبنی بر به کارگیری نیروهای جناح چپ از فرمانده رده بالا (سرگرد ایرائی)، به دلیل حضور معاون وی (خوشوقت) در خط مقدم، ارتباطات فقط ازطریق پیک یا بی سیم انجام می گرفت که این امر نیز به ناهماهنگی ها بیشتر دامن می زد.

[١] براساس هماهنگی های قبلی، مقرر شده بود سرهنگ کهتری رمز آغاز عملیات را اعلام و درصورت لزوم، دستور عقب نشینی را صادر کند و صدور چنین دستوری (عقب نشینی) در حوزه مسئولیت فرمانده گردان١٣٦ نبود.