روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٤٦٤ - روزشمار جنگ یکشنبه ٢٥ مرداد ١٣٦٠ ١٥ شوال ١٤٠١ ١٦ اوت ١٩٨١
ب) خودرو
١. انواع مختلف کامیون نظامی، ٦١ دستگاه.
٢. جرثقیل، ٢ دستگاه.
٣. خودرو گاز، ١٨ دستگاه.
٤. آمبولانس، ٤ دستگاه.
ج) ساختمان
١.ساختمان تعمیرگاه تانک.
٢. تعمیرگاه خودروهای سنگین.
٣. دو ساختمان که ظاهراً انبار تعمیرگاه های مزبور بوده است، مقداری کمی آسیب دیده است و ٥ دستگاه ساختمان نیز آسیب نسبتاً کمی دیده اند.
همچنین یک دستگاه نیز آسیب قابل ملاحظه ای دیده است.»[١]
ضمیمه دوم گزارش٣٥٣: گزارش فرمانده منطقه ٧ کشوری درباره جایگاه پادگان ابوذر و دلایل خسارات فراوان وارد شده به آن
در گزارشی که نتیجه بازدید محمد بروجردی فرمانده سپاه پاسداران منطقه ٧ کشوری (کرمانشاه) از پادگان ابوذر می باشد، به سوابق و جایگاه مهم پادگان، تلاش عراق برای انهدام پادگان و دلایل افزایش تلفات و خسارات واردشده به آن اشاره شده است.
در مقدمه گزارش آمده است:
«از ابتدای جنگ تحمیلی، پادگان ابوذر که اهمیت استراتژیکی فراوانی برای نبردهای خودی داشته است، هدفی جهت نیروهای مهاجم عراق بوده است. در روزهای اول جنگ که عراق پیشروی می کرد، تانک های عراقی حتی تا سرپل [ذهاب] رسیدند و ساختمان سپاه را که در فلکه شهر قرار داشت با گلوله تانک منهدم کردند، ولی به علت اینکه نیروی پشتیبان به اندازه کافی نداشتند، دوباره به عقب برگشته و در چند کیلومتری به طرف قصرشیرین مستقر شدند. در همان زمان نیز به دستور فرمانده تیپ٣، پادگان ابوذر تخلیه شده بود و زاغه های مهمات نیز تله گذاری و نیروهای ارتش آماده بودند تا به مجرد پیشروی عراق، زاغه ها را منهدم کنند که با فداکاری شهید شیرودی و همکارانش و نیز با حملات برادران پاسدار، نیروهای عراقی عقب نشسته و خطر از سر پادگان رفع شد. با ادامه جنگ و خراب شدن شهر سرپل [ذهاب]، ستاد سپاه و قرارگاه ارتش به پادگان ابوذر منتقل شد.
عراق از همان روزهای اول سعی در منهدم کردن پادگان به وسیله توپخانه و موشک داشت که موفق نبود. از حدود سه ماه قبل، با آرام شدن جبهه ها، عراق شروع به ثبت تیر بر روی پادگان نمود، به نحوی که معمولاً روزانه، یک، دو الی سه گلوله توپ به خود پادگان یا با فاصله ای بسیار نزدیک برخورد کرد. از یک ماه پیش به این طرف، چند مورد انفجار شدید رخ داد که حکایت از پرتاب موشک می کرد.»
در ادامه گزارش، دلایل افزایش تلفات و خسارات واردشده به پادگان چنین بیان شده است:
«١. نبودن طرح جامع جهت مقابله با مسئله ای ازاین قبیل آتش سوزی به خصوص در پادگان.
٢. وجود تقریباً تمامی مراکز لجستیکی ارتش در محلی نزدیک به هم در داخل پادگان که به خوبی در دید دیدبان عراقی مستقر در قراویز بوده است؛ نظیر زاغه های سطحی مهمات، پمپ بنزین، آمادگاه موتوری، پاک سازی وسایل نقلیه، زرهی و وسایل نقلیه سنگین.
٣. نداشتن و اعمال نکردن طرح های حفاظتی نظیر سنگرکندن جهت وسایل زرهی و سنگین و رهاکردن مهمات بدون حفاظ در سطح زمین و رعایت نکردن اصول ابتدایی نگهداری وسایل و مهمات [توپخانه] ١٣٠ و یا انفجار موشک های ماوریک.»[٢]
[١] سند شماره ٤٨٦٠ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از طرح و برنامه ریزی عملیات غرب کشور (منطقه٧) به فرماندهی سپاه پاسداران غرب کشور (منطقه٧)، ٢/٦/١٣٦٠، صص ٣ - ١.
[٢] سند شماره ١٦٩٠٠٨ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از ستاد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی منطقه٧ (غرب کشور) (فرماندهی) به ستاد مرکزی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (فرماندهی)، ٣١/٥/١٣٦٠، صص ٧ - ١.