براساس اسناد، فرماندهی کل نیروهای مسلح عراق سربازان اسیرشده را متهم به فرار کرد و در ابلاغیه ای از نیروهای نظامی این کشور خواست درصورت شکست خوردن از رزمندگان ایرانی و نزدیک شدن آنها، با استفاده از نارنجک خودکشی کنند و به هیچ وجه تسلیم قوای ایرانی نشوند. همچنین بار دیگر فرماندهان خود را تهدید کرد درصورت معرفی نکردن متمردین از جنگ باید خود پاسخ گو باشند. علاوه براین، اعلام شد فرماندهان یگان های عراقی که مواضع خود را از دست بدهند، باید ظرف سه روز آن را دوباره به دست آورند، در غیر این صورت، به اعدام محکوم می شوند.

ازجمله ابتکارات جمهوری اسلامی ایران در این دوره فراهم کردن زمینه برای دیدار اسرای عراقی با خانواده هایشان در ایران بود که درپی آن، تعدادی از خانواده های عراقی در پادگان حشمتیه تهران با اسرای خود دیدار کردند. در واکنش به این ابتکار ایران، شورای رهبری عراق در اقدامی کاملاً شتاب زده و انفعالی به همه دستگاه های نظامی و دولتی آن کشور دستور داد خانواده اسرای عراقی را تا خویشاوندان درجه ٣ آنان ممنوع الخروج کنند.

کمک های مردمی به جبهه ها

در این مقطع هنوز ستادی برای جمع آوری و ارسال کمک های مردمی به جبهه ها تشکیل نشده و بسیج به منزله بخشی از بدنه نیروهای سپاه پاسداران، شکل منسجم دوره های بعدی را نیافته بود. از سوی دیگر، نیروهای سپاه پاسداران نیز درقالب یگان های تعریف شده و مشخص ازنظر تدارکات و پشتیبانی به مناطق سپاه کشوری وابسته نبودند، لذا ارسال کمک های مردمی به جبهه ها هنوز سازماندهی و انسجام لازم را نداشت و کمک های داوطلبانه مردم ازطریق مساجد و نهادهای مردمی، کارگری و کارمندی به جبهه ها ارسال می شد. این کمک ها از تنوع بسیاری برخوردار بود و شامل پوشاک، مواد خوراکی، میوه های فصلی و دیگر اقلام مورد نیاز رزمندگان می شد. در میان آنها، برخی امکانات که مصارف نظامی دارند نیز وجود داشت. کمک به جبهه ها در اواخر این دوره - که مصادف با اولین سالگرد جنگ بود - افزایش یافت. علاوه بر کمک های مردمی و نهادهای کارگری، کارخانجات و کارمندان دولت همراه با کمک های جنسی، به تناسب، بخشی از حقوق ماهانه خود را به این امر اختصاص می دادند.

هیئت های صلح (اقدامات میانجیگرایانه برای آتش بس)

فعالیت های هیئت های خارجی مذاکره کننده درباره ترک مخاصمه در جنگ ایران و عراق که به "هیئت های صلح" موسوم شدند، در این دوره رونق چندانی نداشت؛ دلیل این امر ادامه اصرار عراق بر ادعاهای ارضی خود درباره بخش هایی از خاک ایران و پافشاری ایران بر خروج ارتش عراق از مناطق اشغال شده قبل از هر مذاکره ای بود.