انسان احتیاج دارد به پیغمبر این است که انسان به یک سلسله مسائل‌ احتیاج دارد که بر آوردن آنها کار وحی و دین است . مسأله وحی به حسب‌ زمانها فرق نمی‌کند ولی به حسب استعدادها فرق می‌کند ( نه به حسب درجه‌ تمدن ) . اینطور نیست که چون تمدن عوض می‌شود قانون عوض می‌شود و در نتیجه پیغمبر هم عوض می‌شود ، یعنی درجه تمدن بالا می‌رود پس قانون جدیدی‌ می‌خواهد . نه ، تغییر وحی به حکم این است که درجه تمایل خود بشر یعنی‌ استعداد خود بشر برای فرا گرفتن قوانین الهی تغییر می‌کند . اجتماع بشری‌ مانند فرد است ، دوره کودکی دارد ، دوره رشد دارد ، نزدیک به مرحله‌ بلوغ دارد ، دوره بلوغ دارد . بشریت در ابتدا حالت یک کودک را دارد یعنی اساسا قدرت دریافتش ضعیف و کم است . هر چه که پیش می‌رود و رشدش بیشتر می‌شود ، استعداد بیشتری پیدا می‌کند . مانند دستورالعملی که‌ به بچه می‌دهید . دستورالعمل‌های شما ثابت است ولی بچه قابل نیست که‌ تمام دستورالعمل‌های شما را انجام بدهد . بعد که مقداری استعداد پیدا می‌کند شما مقداری از دستورالعمل‌ها را به او می‌دهید و مقدار دیگر را صرف‌ نظر می‌کنید یا خودتان به جای او عمل می‌کنید تا می‌رسد به سرحد بلوغ یعنی‌ جائی که عقلش کامل است و شما هر چه دستورالعمل داشته باشید می‌توانید به‌ او بدهید و تمام راه و اصول را به او می‌آموزید که تا آخر عمر به آنها عمل‌ بکند . اصول و کلیات و قوانین کلی‌ای که بشر احتیاج دارد که