باشد یا عمل به احتیاط بکند و یا تقلید بکند و می‌گوئیم قطعا تقلید کار درستی است . اخباریگری نقطه‌ای را که بمباردمان می‌کرد اجتهاد و تقلید بود . می‌گفتند اجتهاد و تقلید بدعت است . می‌گفتیم پس مردم چه باید بکنند ؟ می‌گفتند باید مستقیما به اخباری که داریم مراجعه کرد و دستور دین را از آنها گرفت . مجتهدین نقطه مقابل اخباریین بودند و حرف منطقی داشتند ، می‌گفتند اظهار نظر کردن در مسائل دینی تخصص می‌خواهد ، انسان باید درس‌ خوانده باشد تا بتواند در مسائل دینی نظر بدهد ، همانطوری که طبابت علم‌ می‌خواهد ، فتوا دادن هم علم می‌خواهد . اخباریها می‌گفتند نه ، هیچ درس‌ خواندن نمی‌خواهد و اجتهاد از اهل تسنن پیدا شده است . در همین تهران در زمان فتحعلیشاه مردی بود به نام " میرزا محمد اخباری‌ " و چه جار و جنجالی سر این مرد پیدا شده است ! اصلش هندی است ، مدتی‌ در نیشابور بود و بعد هم به تهران آمد . اواخر عمرش سفری به عتبات کرد ودر آنجا او را کشتند . اخباریگری از کجا و کی پیدا شد ؟ اخباریگری سه چهارقرن بیشتر از عمرش‌ نمی‌گذرد . این نغمه را اولین بار مردی به نام " ملا امین استر آبادی " که سالها در مکه و مدینه مجاور بود ( البته تاریخ این آدم روشن نیست که‌ در آن مدت با چه کسانی ارتباط داشته است ) بلند کرد و با وجودی که‌ خودش شیعه بود ، به علمای بزرگ شیعه مانند شیخ طوسی و علامه حلی و محقق‌ حلی و مخصوصا به علامه حلی شدیدا حمله کرد چون علامه می‌گفت اخباری که ما الان داریم همه معتبر نیست و اخبار را از نظر سند