« لبشر من قبلک الخلد أفان مت فهم الخالدون غ[١] قرآن می‌گوید ما برای‌ هیچ بشری قبل از تو ابدیت قرار ندادیم ، هیچ بشری الی الابد زنده نیست ، بالاخره می‌میرد : « کل نفس ذائقه الموت »[٢] . حالا [ ممکن است ] یک‌ کسی بیشتر عمر بکند یک کسی کمتر ، بالاخره می‌میرد . در این آیه اگر نفس‌ را به معنای ذات بگیریم یعنی تمام اشیاء هم باید بمیرند . ولی آیا این‌ حرف درست است که همه چیز دائما در تغییر است ؟ نه ، ممکن است چیزی‌ در دنیا باشد که متغیر به آن معنائی که اجسام تغییر می‌کنند نباشد ، ثابت‌ بماند . یکی از آنها روح بشر است . بشر جسمش پیر می‌شود و رو به فنا می‌رود و تغییر می‌کند ولی روحش اینطور نیست .
از نظر علمی ثابت شده است که بدن انسان مجموعه‌ای است از حیوانات‌ ذره بینی کوچک به نام سلول . سلولها بر دو قسمند : سلولهای عصبی و سلولهای غیر عصبی . اینکه سلولهای غیر عصبی نو و کهنه می‌شوند قدیمیها قبول داشته‌اند و امروز هم ثابت است . در مورد سلولهای عصبی می‌گویند خود سلول نمی‌میرد ولی پیکر آن عوض می‌شود . بنابراین اگر شما یک انسان را در نظر بگیرید مثل اینست که ساختمان و بنای این مسجد را در نظر بگیرید .
اگر همه جای این ساختمان را عوض بکنند : سقف را عوض بکنند ، کفش را عوض بکنند ، دیوارها را عوض بکنند ، یک آدمی که قبلا این مسجد را دیده‌ است ، حالا که می‌بیند ممکن است خیال بکند که این همان مسجد است در صورتی که از آن مسجد

١ و[٢] سوره انبیاء ، آیات ٣٤ و . ٣٥