وجود دارد که برای بشریت مفید است ، نه از نظر اینکه ما ایرانی هستیم و احساس ملیت ایرانی داریم بلکه از نظر بشردوستی و علاقمند بودن به نفایس‌ بشر . گلستان سعدی یکی از ذخایر بشریت است ، مثنوی جزء ذخایر بشریت‌ است . همینطور در زبان عربی قرآن ، نهج البلاغه ، صحیفه سجادیه که جای‌ خود دارند ، بسیاری از کتب عربی جزء ذخایر بشریت است . مثلا دیوان ابن‌ فارض جزء ذخایر بشریت است . پس این نخواهد شد که تمام مردم دنیا بیایند یک زبان را برای خود انتخاب کنند ، ولی این مقدار که ملل مختلف را لااقل در زبان مذهبی یکی‌ بکنیم ، امکان پذیر است و این از آن جهت نیست که زبان خدا العیاذبالله‌ زبان عربی است . اصلا خدا زبان نمی‌خواهد ، حرف هم که نزنیم از نیت ما آگاه است ، ولی این یک فلسفه دارد که عرض کردم و این فلسفه را باید حفظ کرد . این کوتاه فکری است . " ابونواس " در آن شعر می‌گوید :

قل للذی یدعی فلسفه

حفظت شیئا و غابت عنک اشیاء

بگو به این مدعی علم و فلسفه که تو یک چیز یاد گرفته‌ای ولی خیلی چیزها را فراموش کرده‌ای . این مطلب را هم باید عرض بکنم : آیا می‌دانید هیچ زبانی قادر نیست که‌ زبان دیگر را صددرصد تحویل بگیرد ؟ هر زبانی آنچه که دارد مخصوص خودش‌ است یعنی شما اگر تمام ادبای زبان فارسی را جمع بکنید تا سوره حمد را به‌ فارسی ترجمه بکنند که همان منظور سوره حمد را بفهماند امکان پذیر نیست . زبان فارسی را هم اگر بخواهند برگردانند به زبان دیگری که همان لطافت و همان