پنج . اگر به او از بیست کمتر بدهیم ظلم کرده‌ایم و اگر به این از پنج‌ بیشتر بدهیم نیز ظلم کرده‌ایم . برای مثال اگر از همانهائی که دم از اشتراک و مساوات می‌زنند بپرسیم‌ چرا زید در میان میلیونها مردم نخست وزیر شد ، می‌گویند شایستگی نشان داد . اول یک کارگر ساده بود ، مثلا در سندیکا شرکت کرد و به نمایندگی در هیأت بالاتری انتخاب شد و بعد در هیأت بالاتر و همینطور سلسله مراتب را طی کرد و چون لیاقت و شایستگی داشت به نخست وزیری رسید . این ، همان‌ عدالت است . پس معلوم می‌شود که اساس ، لیاقت است . البته اگر یکی‌ لیاقت دارد و دیگری ندارد ، چنانچه آنچه را که باید به لایق بدهیم به‌ نالایق بدهیم ، بی عدالتی کرده‌ایم .

آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد

هر کسی را آنچه لایق بود داد

ظلم اجتماع وقتی است که اینجور نباشد . سعدی می‌گوید :

وقتی افتاد فتنه‌ای در شام

هر یک از گوشه‌ای فرا رفتند

روستا زادگان دانشمند

به وزیری پادشا رفتند

پسران وزیر ناقص عقل

به گدائی به روستا رفتند

معنای عدالت این است . مساوات درباره قانون می‌تواند معنی پیدا بکند یعنی قانون افراد را به یک چشم نگاه بکند ، قانون خودش میان افراد تبعیض قائل نشود بلکه رعایت استحقاق را بکند . به عبارت دیگر افرادی‌ که از لحاظ خلقت در شرایط مساوی هستند ، قانون باید با آنها به مساوات‌ رفتار بکند اما افرادی که خودشان در شرایط مساوی نیستند ، قانون هم نباید با آنها مساوی