هیچ دستوری را گزاف نمی‌دهد ، امروزی را که اسلام سنت کرده است ما باید به صورت یک اصل حفظ کنیم . مثلا دیشب در جواب سؤال یکی از آقایان عرض‌ کردم اسلام برای غذا خوردن آدابی ذکر کرده است . اسلام دین تشریفاتی نیست‌ بلکه اگر آدابی را ذکر کرده ، حساب نموده است . مثلا اگر می‌گوید مستحب‌ است اطاله الجلوس عند المائده یعنی طول دادن نشستن بر سر سفره ، مستحب‌ است انسان غذا را زیاد بجود ، مستحب است بسم الله بگوید ، مستحب است‌ الحمدلله بگوید ، مستحب است دست را قبل و بعد از غذا بشوید ، اینها تشریفاتی نیست ، حقایق است . اسلام به سلامت انسان اهمیت می‌دهد ، می‌خواهد دندان ، معده و اعصاب انسان سالم باشد . تنها به جنبه‌های روانی‌ نمی‌پردازد . آدمی که سر سفره با عجله غذا می‌خورد ، این خودش منشأ مرض‌ می‌شود . این ، یک حسابی است که به یک زمان اختصاص ندارد و برای تمام‌ زمانها است . اسلام می‌گوید مستحب است لقمه را کوچک بردارید ، مستحب‌ است زیاد بجوید ، مستحب است دست را قبل از غذا بشوئید . حدیثی است ، نقل می‌کنند که حضرت علی ( ع ) مزرعه‌ای داشت . مردی است به نام " ابی‌ نیزر " می‌گوید روزی حضرت به مزرعه آمد ، خودش کلنگ برداشت و در یک‌ چاه فرو رفت ، مدت زیادی در آن چاه عمل مقنی گری انجام می‌داد و خیلی هم‌ به تندی کار می‌کرد . یک وقت از چاه بیرون آمد در حالی که عرق از سر و صورت او جاری بود . بعد فرمود آیا اینجا غذائی حاضر هست ؟ گفتم بله ، مقداری کدو هست ، خدمتتان بیاورم ؟ فرمود بسیار خوب ، بیاور .