اسلام و مقتضیات زمان 1 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٩

« من قائم لله بحجه اما ظاهرا مشهورا و اما خائفا مغمورا » تا آنجا که‌ می‌فرماید : « هجم بهم العلم علی حقیقه البصیره و باشروا روح الیقین . . .
و انسوا بما استوحش منه الجاهلون » [١] ( دلم می‌خواست لااقل به‌ اندازه‌ای که من در اثر آشنائی‌ای که با زبان عربی دارم ، ارزش این جملات‌ را می‌فهمم ، شما هم می‌فهمیدید ، آنوقت می‌دیدید که این جمله‌ها ، جمله‌هائی‌ است که امکان ندارد در دنیا کهنه بشود . نشان می‌دهد که این سخن حقیقت‌ است ، کأنه سراسر هستی است که این حرف را می‌زند . ) می‌فرماید هستند افرادی که علم از باطن به آنها هجوم آورده است . در حقیقت روشنائی یعنی‌ علمشان غیر از این علمهای متغیر نسخ شدنی است . به آن عمق حقیقت‌ رسیده‌اند ( دیگر بدل ندارد ) و با روح یقین مباشر و متصل شده‌اند . ( خودش می‌فرماید : « لو کشف الغطاء ما ازددت یقینا » اگر پرده برداشته‌ شود بر یقین من افزوده نمی‌شود . ) و برای مردم عیاش ، کاری که در آن‌ معنویتی باشد سخت است ولی چنین کاری برای اهل حقیقت آسان و مایه خوشی‌ است . « و صحبوا الناس بابدان ارواحها معلقه بالمحل الاعلی » [٢] بدنهایشان با مردم است ولی روحهایشان در ملا اعلی است .
آنوقت ببینید چقدر سخت و دشوار است این مسأله که : "